இயேசு, “என்னை விசுவாசிக்கிறவன் தேவனுடைய பரிபூரணமான எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் பெற்றுக்கொள்வான்” என்று சொல்லவில்லை; மாறாக, “என்னை விசுவாசிக்கிறவன் பெற்றுக்கொள்கிற எல்லாமே அவனுக்குள்ளிருந்து வெளியே பாயும்” என்றுதான் சொன்னார். நம்முடைய ஆண்டவருடைய போதனை எப்போதுமே சுய-வளர்ச்சிக்கு எதிராகத்தான் இருந்தது. அவருடைய நோக்கம் ஒரு நபரை உயர்த்துவது அல்ல— அவருடைய நோக்கம் ஒரு நபரை அப்படியே தன்னைப் போலவே மாற்றுவதுதான்; தேவனுடைய குமாரனின் குணமே தன்னை மற்றவர்களுக்காக முழுமையாக செலவிடுவதுதான். நாம் இயேசுவை விசுவாசித்தால், நமக்கு என்ன கிடைக்கிறது என்பது முக்கியமல்ல; மாறாக, அவர் நம் மூலமாக எதை ஊற்றுகிறார் என்பதுதான் உண்மையில் முக்கியம். நாம் அழகான, நிறைந்த திராட்சைக் குலைகளாக இருக்க வேண்டும் என்பது தேவனுடைய நோக்கம் அல்ல; மாறாக, நமக்குள்ளிருக்கும் இனிப்பை அவர் பிழிந்து எடுப்பதற்காக நம்மைத் திராட்சைக் குலைகளாக மாற்றுவதுதான் அவருடைய நோக்கம். நம்முடைய ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை உலகம் அளவிடுவது போல வெற்றியைக் கொண்டு அளவிட முடியாது. தேவன் நம் மூலமாக எதை ஊற்றுகிறார் என்பதை வைத்துத்தான் அதை அளவிட முடியும்— அதையும் நம்மால் அளவிடவே முடியாது.

பெத்தானியாவின் மரியாள், “விலையுயர்ந்த நறுமணத் தைல பாத்திரத்தை உடைத்து… அதை இயேசுவின் தலையில் ஊற்றியபோது”, மற்ற யாருக்கும் அதில் எந்த சிறப்பான காரணமும் தெரியவில்லை; சொல்லப்போனால், “சிலர்… இந்த நறுமணத் தைலம் ஏன் வீணாக்கப்பட்டது?” என்று பேசிக்கொண்டார்கள் (மாற்கு 14:3-4). ஆனால் இயேசு மரியாளின் இந்த அளவில்லாத அர்ப்பணிப்புச் செயலைப் பாராட்டி, “இந்த நற்செய்தி உலகத்தில் எங்கு பிரசங்கிக்கப்பட்டாலும், இவள் செய்ததையும் அவளை நினைவுகூரும் வகையில் சொல்லப்படும்” என்றார் (மாற்கு 14:9). நாம் விதிகளுக்குக் கட்டுப்படாமல், மரியாள் செய்ததைப்போல முழுமையாக அவரிடம் சரணடையும்போதெல்லாம், நம்முடைய ஆண்டவர் வழிந்தோடும் சந்தோஷத்தால் நிறைந்துபோகிறார். உலகம் அவருடைய குமாரன் மூலமாக இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக, தேவன் அவரைத் தந்தார் (யோவான் 3:17). நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையை அவருக்காக ஊற்றத் தயாராக இருக்கிறோமா?

“என்னை விசுவாசிக்கிறவனுடைய… இருதயத்திலிருந்து ஜீவநீரின் நதிகள் பாயும்” — இதனால் நூற்றுக்கணக்கான மற்ற ஜீவன்களும் தொடர்ந்து புத்துணர்ச்சி பெறும். நம்முடைய சொந்த திருப்தியைத் தேடுவதை நிறுத்தி, நம்முடைய வாழ்க்கை என்கிற “தைலபாத்திரத்தை” உடைத்து, நம்முடைய வாழ்க்கையை அவருக்கு முன் ஊற்ற வேண்டிய நேரம் இதுதான். நம்மில் யார் இதை அவருக்காக செய்யப்போகிறோம் என்று நம் ஆண்டவர் கேட்கிறார்.

சங்கீதம் 137-139; 1 கொரிந்தியர் 13

ஆஸ்வால்டிலிருந்து ஞானம்

இயேசு தம்முடைய சீஷர்களுக்குச் சொன்ன பெரிய வார்த்தை, “விட்டுவிடு” என்பதுதான். தேவன் நம்மைச் சீஷர்களின் உறவுக்குள் கொண்டு வந்த பிறகு, நாம் அவருடைய வார்த்தையின் மீது தைரியமாக நடக்க வேண்டும்; முழுமையாக அவரை நம்ப வேண்டும்; அவர் நம்மை அந்தப் பயணத்துக்குள் நடத்தும்போது, அதைப் பற்றிக்கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

மலைப்பிரசங்கத்தின் படிப்பினைகள்