ஏமாற்றம் என்பது வாழ்க்கையில் நாம் வைத்திருந்த தவறான எண்ணங்கள், பொய்யான தோற்றங்கள், தவறான தீர்ப்புகள் எல்லாம் நீங்கிவிடுவதைக் குறிக்கிறது. அதாவது, இந்த ஏமாற்றங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவது. ஆனால், இனி ஏமாறாமல் இருந்தாலும், இந்த அனுபவம் சில நேரம் நம்மை கசப்பாகவும், மற்றவர்களை அதிகமாக குறை சொல்பவர்களாகவும் மாற்றிவிடலாம். ஆனால் தேவன் தருகிற ஏமாற்றம் அப்படியல்ல. அது மற்றவர்களை அவர்கள் உண்மையில் எப்படி இருக்கிறார்களோ அப்படியே பார்க்க வைக்கிறது. அதே நேரத்தில், எந்த கசப்பும் இல்லாமல், குத்தும் கசக்கும் விமர்சனமும் இல்லாமல் பார்க்க வைக்கிறது. வாழ்க்கையில் நமக்கு மிக அதிக காயம், துயரம், வேதனை தருகிற பல விஷயங்களுக்கு காரணம், நாம் மாயைகளில் சிக்கி இருப்பதுதான். நாமொன்றையொன்று உண்மையாக, நபர்களாகப் பார்க்கவில்லை. நம்முடைய தவறாக உருவான எண்ணங்களின் அடிப்படையில்தான் ஒருவரையொருவர் பார்க்கிறோம். நம்முடைய மனப்பாட்டில், எல்லாமே நல்லதாகவும் இனிமையாகவும் இருக்க வேண்டும்; இல்லையென்றால் அது கெட்டது, தீயது, கோழைத்தனம் நிறைந்தது.

ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பதுதான் மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பல துன்பங்களுக்குக் காரணம். அது இப்படித்தான் நடக்கிறது. நாம் ஒருவரை நேசிக்கிறோம், ஆனால் தேவனை நேசிக்கவில்லை என்றால், அந்த நபரிடமிருந்து முழுமையான பரிபூரணத்தையும் நீதியையும் எதிர்பார்க்கிறோம். அது கிடைக்காதபோது, நாம் கடுமையாகவும் பழிவாங்கும் மனப்பான்மையோடும் நடந்து கொள்கிறோம். ஆனால் ஒரு மனிதரால் கொடுக்கவே முடியாத ஒன்றை அவரிடமிருந்து நாம் எதிர்பார்க்கிறோம். காயப்பட்ட மனித இருதயத்தின் மிக ஆழத்தையும் முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தக்கூடியவர் ஒரே ஒருவர் தான். அவர் ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து. நம்முடைய ஆண்டவர், ஒவ்வொரு மனித உறவிலும் சமரசம் இல்லாமல் இருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. ஏனென்றால், தம்மோடு உண்மையாக இல்லாத எந்த உறவும் இறுதியில் பேரழிவில்தான் முடியும் என்று அவருக்குத் தெரியும். ஆண்டவர் யாரையும் முழுமையாக நம்பவில்லை. மனிதர்கள்மீது தமது நம்பிக்கையை வைத்ததுமில்லை. ஆனாலும் அவர் ஒருபோதும் சந்தேகத்தோடும் கசப்போடும் இருக்கவில்லை. தேவன்மீதும், தேவனுடைய கிருபை யாருக்காகவும் என்ன செய்ய முடியும் என்பதிலும் அவருடைய நம்பிக்கை முழுமையானதாக இருந்தது. அதனால் அவர் ஒருபோதும் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை. எந்த மனிதரையும் பற்றிய நம்பிக்கையையும் அவர் கைவிட்டதில்லை. நம்முடைய நம்பிக்கை மனிதர்கள்மீது இருந்தால், இறுதியில் எல்லோரிடமும் நம்பிக்கை இழந்துவிடுவோம்.

சங்கீதம் 51-53; ரோமர் 2

ஆஸ்வால்டின் ஞானம்

இன்றைக்கு அதிகமாக முன்னிலைப்படுத்தப்படுவது ஒரு அமைப்பை மேலும் வளர்ப்பதுதான். “இந்த விஷயத்தை நாம தொடர்ந்து கொண்டு போகணும்” என்பதுதான் பேசப்படுறது. நாம் தேவனுடைய ஒழுங்குக்குள் இருந்தால், அது நடக்கும். அவருடைய ஒழுங்குக்குள் இல்லையென்றால், அது நடக்காது. அவருடைய சாயலுக்கு ஒப்பாக, 357 R