නාසරිත්වරුන් භාරගත් ප්‍රතිඥා අතර, වයින් භාවිතයෙන් වැළකී සිටීමේ ප්‍රතිඥාවත් තිබුණා. ඔවුන් ඒ වගකීම කඩ නොකරන්න, වයින් විනාකිරි හෝ ශක්තිමත් මත්පැන් බොන්න තහනම් කළා. ඒ නීතිය තවත් පැහැදිලි කරන්න, පැසවී නැති මිදි යුෂවත්, නැවුම් හෝ වේළා ඇති මිදි ගෙඩිවත් ඔවුන්ට කන්න බැහැ. මුළුමනින්ම ප්‍රතිඥාවේ අඛණ්ඩතාව රැකගන්න, මිදි වැලට සම්බන්ධ කිසිම දෙයක්වත් ඔවුන්ට තහනම් කළා. ඇත්තටම, ඔවුන් කළ යුතුව තිබුණේ නපුරේ පෙනුම පවා මඟහැරීමයි. මෙය ස්වාමීන්වහන්සේට වෙන්වූ අයට ලැබෙන හොඳ පාඩමක්. පාපයේ හැම ආකාරයකින්ම දුරස් වෙන්න, එහි දරුණු ස්වරූප විතරක් නෙමෙයි, එහි ආත්මයත් සමානකමත් පවා මඟහරින්න කියලා ඒක උගන්වනවා. මේ දවස්වල දැඩි ලෙස ජීවත් වෙන එක බොහෝදෙනා අගය කරන්නේ නැහැ. ඒත් ආදරණීය පාඨකය, ඒක තමයි ආරක්ෂිතම වගේම සතුටුදායකම දෙය කියලා විශ්වාස කරලා ඉන්න. ලෝකයට ටිකක් හරි ඉඩ දෙන කෙනා ලොකු අනතුරක ඉන්නේ. සොදොම්හි මිදි කන කෙනා ඉක්මනින්ම ගොමෝරාහි වයින් බොනවා. නෙදර්ලන්තයේ මුහුදු බැම්මක තියෙන කුඩා පැල්ලමක් හරහා මුහුද ඇතුළු වෙනවා. ඒ හිඩැස ඉක්මනින්ම ලොකු වෙලා මුළු පළාතක්ම දියේ ගිලෙනවා. ලෝකයට කොහොම හරි අනුගත වෙන්න යන එක ආත්මයට උගුලක්. ඒකෙන් අපි හිතුවක්කාර පාපවලට තවත් තවත් ලේසියෙන් වැටෙන්න පටන් ගන්නවා. එසේම, මිදි යුෂ බිව් නාසරිත්වරයෙකුට ඒක පැසී තිබුණාද නැද්ද කියලා හරියටම දැනගන්න බැරිවෙලා, ඒ නිසා තමන්ගේ ප්‍රතිඥාව නොකැඩී තිබුණා කියලා හෘදයෙන්ම විශ්වාස කරන්නත් බැරි වුණා වගේ, ඉඩ දෙන, අතරමඟ නවතින කිතුනුවෙකුටත් වරදක් නැති හෘදය සාක්ෂියක් තියාගන්න බැහැ. ඇතුළාන්තයෙන් එන අනතුරු ඇඟවීම තමන් ගැන සැකයකින්ම ඉන්නවා කියලා ඔහුට දැනෙනවා. සැක සහිත දේවල් ගැන අපිට තවමත් සැක කරන්න ඕනේ නැහැ; ඒවා අපිටම වැරදියි. අපව පොළඹවන දේවල් එක්ක නතර වෙලා ඉන්න නෙමෙයි, ඉක්මනින්ම ඒවායින් පලා යන්න ඕනේ. කුහකයෙක් කියලා හෑල්ලුවට ලක් වෙනවාට වඩා, පියුරිටන් කෙනෙක් කියලා ඇනුම්පද අහන එක හොඳයි. ප්‍රවේශමෙන් ජීවත් වෙන්නට බොහෝමයක් තමන්වම අත්හැරීම් අවශ්‍ය වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ඒ තුළ තමන්ටම තියෙන සතුටු, ඒ කැපකිරීමට වඩා වැඩියි.