ලෝකයේ තියෙන විවිධ ආගම් හැමවිටම දෙවියන්වහන්සේ ගැන උත්තර හොයන්න උත්සාහ කරලා තියෙනවා. උදාහරණයක් විදිහට, පාර්සිවරු කියන්නේ දෙවියන්වහන්සේ ආලෝකය කියලා. ඒ නිසා ඔවුන් හිරුටත්, ගින්දරටත්, විවිධ ආලෝක රූපවලටත් නමස්කාර කරනවා. තවත් සමහර ආගම් කියන්නේ දෙවියන්වහන්සේ හෘදසාක්ෂිය කියලා, නැත්නම් උන්වහන්සේව යහපත් ගුණවලින් හොයාගන්න පුළුවන් කියලා. සමහර අයට දෙවියන්වහන්සේ කියන්නේ විශ්වය තිරව තබාගන්න මූලධර්මයක් කියලා විශ්වාස කිරීමෙන් සැනසීමක් ලැබෙනවා. දෙවියන්වහන්සේ සම්පූර්ණයෙන්ම යුක්තිය කියලා උගන්වන ආගම් තියෙනවා. ඔවුන් ජීවත් වෙන්නේ බියෙන්. තවත් අය කියන්නේ දෙවියන්වහන්සේ සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රේමය කියලා. ඒ නිසා ඔවුන් උඩඟු වෙනවා. දාර්ශනිකයන් වගේම ආගමික අයත් විවිධ සංකල්ප, අදහස් සහ න්‍යායන් ගොඩනගාගෙන තියෙනවා. ඒ කිසිම දෙයකින් මනුෂ්‍යත්වයට සැබෑ තෘප්තියක් ලැබිලා නැහැ. ග්‍රීක මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකයන්ට දෙවිවරුන් රාශියක් හිටියා. නැගෙනහිරින් උදාවී බටහිර දෙසට ගිනි ජාලාවක් වගේ යන හිරු දැක්ක ඔවුන්, ඒකට ඇපලෝ කියලා නම දුන්නා. මුහුදු වෙරළ දිගේ හමන සුළඟේ ගැඹුරු හඬ ඇහුණම ඔවුන් ඒකට ඊඕස්, සුළඟේ සහ තාරකාවල මව කියලා නම් කළා. සාගරයේ ජලය පෙණ ගොඩක් වෙලා කැළඹෙන හැටි දැක්කම ඔවුන් ඒකට නෙප්චූන් කියලා නම දුන්නා. හැම අවුරුද්දෙම සරු කෙත්වලට ඉහළින් සැරිසරන දේවතාවියක් ගැන හිතලා, ඔවුන් ඇයට සෙරෙස් කියලා නම තැබුවා. මෙවැනි මිථ්‍යාදෘෂ්ටික දැක්මක් එක්ක, දෙවි දේවතාවියන් ගැන මනඃකල්පිතයන්ට ඉවරයක් නැහැ. රෝම 1 පරිච්ඡේදයේදී, මෙවැනි විකෘති දේවල් උපදවන මනුෂ්‍ය තත්ත්වය ගැන දෙවියන්වහන්සේ විස්තර කරලා තියෙනවා. තමන්ගේ පව් ගැන උනන්දු වුණු මිනිසුනුත් ගැහැනුනුත්, ජීවමානව කතා කරන දෙවියන්වහන්සේගේ එළිදරව්ව ඕනේ වුණේ නැහැ. ඔවුන් හිතාමතාම එකම සැබෑ දෙවියන්වහන්සේව නොසලකා හැරියා. උන්වහන්සේව තමන්ගේ ජීවිතවලින් එලවා දැම්මා. උන්වහන්සේගේ තැන ඔවුන් තමන්ම හදාගත්ත කුරුල්ලන්ගේ, සතුන්ගේ සහ උරගයන්ගේ රූපවලට දෙවියන් දුන්නා.

සිතුවිල්ල:
මනුෂ්‍ය වර්ගයා දෙවියන්වහන්සේගේ නොපෙනෙන ගුණාංග දෙස ඇස් වහගෙන හිටියා. ඒ නිසා ඔවුන්ගේ මනස අඳුරු වුණා. ඒ හැමදේම දෙවියන්වහන්සේගේ උදහස තමයි ගෙනාවේ. ඒත් දෙවියන්වහන්සේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේව ආලෝකය ලෙස එව්වා. ආලෝකයත් ජීවිතයත් ලබන්න අපිට පුළුවන් උන්වහන්සේ වෙතට හැරුණොත් තමයි.

යාච්ඤාව:
ස්වාමීනි, ආලෝකය වන ඔබවහන්සේ දෙසට මිනිසුන්ගේ ඇස් ඇර දෙන්න.