දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේව දුක් කරවන එක ගොඩක් ලේසියි. අපි ඒක කරන්නේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ හික්මවීම නොසලකා හැරලා, නැත්නම් උන්වහන්සේ අපට තරවටු කරද්දී අධෛර්යයට පත් වෙලා. අපිට පාපයෙන් වෙන් වෙලා ශුද්ධීකරණය කියන ක්‍රියාවලිය හරහා ශුද්ධ කරන ලැබීමේ අත්දැකීම තවමත් ගැඹුරු නැත්නම්, අපි දෙවියන්වහන්සේගේ සැබෑ ස්වභාවය වෙන දෙයක් එක්ක පටලවා ගන්නවා. දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය අපිට අනතුරු ඇඟවීමක් හෝ යම් සීමාවක් පෙන්වද්දී, අපි වැරදියට මෙහෙම කියන්න පෙළඹෙනවා: “අහ්, ඒක යක්ෂයාගෙන් වෙන්න ඇති.”

“ආත්මය නිවන්න එපා” (1 තෙසලෝනික 5:19), එමෙන්ම උන්වහන්සේ ඔබට මෙහෙම කියද්දී උන්වහන්සේව නොසලකා හරින්න එපා: “මේ කාරණය ගැන තවදුරටත් අන්ධව ඉන්න එපා—ඔයා හිතන තරම් ආත්මිකව දියුණු වෙලා නෑ. මේ වෙනකම් මට මේක ඔයාට හෙළි කරන්න බැරි වුණා, ඒත් මම දැන් ඔයාට මේක හෙළි කරනවා.” ස්වාමීන්වහන්සේ ඒ විදිහට ඔබට හික්මවීමක් දෙනවා නම්, උන්වහන්සේට ඔබ සමඟ උන්වහන්සේගේ කැමැත්ත කරන්න ඉඩ දෙන්න. දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියේ නිවැරදි සම්බන්ධතාවයකට ඔබව ගේන්න උන්වහන්සේට ඉඩ දෙන්න.

“…එමෙන්ම උන්වහන්සේ ඔබට තරවටු කරද්දී අධෛර්යයට පත් වෙන්නත් එපා.” අපි මූණ ඇඹුල් කරගන්නවා, දෙවියන්වහන්සේ ගැන කේන්ති ගන්නවා, ඊට පස්සේ මෙහෙම කියනවා: “අහ්, මට කරන්න දෙයක් නෑ. මම යාච්ඤා කළා, ඒත් කොහොම හරි දේවල් හරි විදිහට සිද්ධ වුණේ නෑ. ඒ නිසා මම හැම දෙයක්ම අත්හරින්න යනවා.” අපේ ජීවිතවල වෙන ඕනෑම ක්ෂේත්‍රයක අපි මේ විදිහට හැසිරුණා නම් මොකද වෙයිද කියලා හිතන්න!

දෙවියන්වහන්සේට උන්වහන්සේගේ බලය මාව අල්ලාගෙන, මගේ ඇතුළේ උන්වහන්සේට සැබවින්ම ගෞරවයක් වන වැඩක් කරන්න ඉඩ දෙන්න මම සම්පූර්ණයෙන්ම සූදානම්ද? ශුද්ධීකරණය කියන්නේ දෙවියන්වහන්සේ මට කරන්න ඕනේ කියලා මම හිතන දේ නෙමෙයි—ශුද්ධීකරණය කියන්නේ මට කරන්න ඕනේ කියලා දෙවියන්වහන්සේට තියෙන සැලැස්මයි. ඒත් උන්වහන්සේ මාව හිතෙන් සහ ආත්මයෙන් ඒ තත්ත්වයට ගේන්න ඕනේ, කොච්චර වියදමක් ගියත්, මම උන්වහන්සේට මාව සම්පූර්ණයෙන්ම ශුද්ධීකරණය කරන්න ඉඩ දෙන තත්ත්වයට. (1 තෙසලෝනික 5:23-24 බලන්න)

ගීතාවලිය 89-90; රෝම 14

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ප්‍රඥාව

අප තුළ වාසය කරන ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ ඉන්නවා කියන එකට සාක්ෂි දෙන ප්‍රධාන ලක්ෂණය තමයි පෞද්ගලික ගනුදෙනුවලදී තියෙන පුදුමාකාර මෘදුකම සහ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ගැන තියෙන ඉතාමත් සත්‍යවාදීකම. ඩිසයිපල්ස් ඉන්ඩීඩ්, 386 ආර්