නිකොදේමුස්ගේ ප්‍රශ්නයට, “මනුෂ්‍යයෙකුට මහලු වුණාම උපදින්නෙ කොහොමද?” කියන එකට උත්තරය මේකයි: තමන්ගේ ජීවිතේ තියෙන හැමදේටම, තමන්ගේ අයිතිවාසිකම්වලට, තමන්ගේ යහපත්කම්වලට, තමන්ගේ ආගමට පවා මැරෙන්න කැමති වෙනකොට තමයි; එහෙම කරලා මීට කලින් කවදාවත් අත්විඳලා නැති අලුත් ජීවනයක් තමන් තුළට පිළිගන්න කැමති වෙනකොට තමයි (යොහන් 3:4). මේ අලුත් ජීවනය අපි දැනුවත්ව කරන පසුතැවිල්ලෙන් සහ අපි නොදැනුවත්වම පෙන්වන ශුද්ධකමින් තමයි පෙන්නුම් වෙන්නේ.

“එහෙත් උන්වහන්සේව පිළිගත්…” (යොහන් 1:12). යේසුස්වහන්සේ ගැන මගේ දැනුම මගේම ඇතුළාන්ත ආත්මික අවබෝධයක ප්‍රතිඵලයක්ද, නැත්නම් අනිත් අය කියන දේ අහලා ඉගෙනගත්ත එක විතරක්ද? මගේ ජීවිතේ ස්වාමීන්වහන්සේ වන යේසුස්වහන්සේව මගේ පෞද්ගලික ගැළවුම්කාරයා විදිහට මාත් එක්ක එකතු කරන දෙයක් තියෙනවද? මගේ ආත්මික ඉතිහාසයේ පදනම වෙන්න ඕනේ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ගැන තියෙන පෞද්ගලික දැනුමක්. නැවත උපදිනවා කියන්නේ මම යේසුස්වහන්සේව දකින එකයි.

“…යමෙක් නැවත උපන්නේ නැත්නම්, ඔහුට දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යය දකින්න බෑ” (යොහන් 3:3). මම දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යයේ ලක්ෂණ විතරක් හොයනවද, නැත්නම් උන්වහන්සේගේ සම්පූර්ණ පාලනය ඇත්තටම හඳුනාගන්නවද? අලුත් උපත මට අලුත් දැක්මක් දෙනවා. ඒකෙන් මට දෙවියන්වහන්සේගේ පාලනය තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙනවා. උන්වහන්සේගේ පාලනය හැම වෙලාවෙම තිබුණා තමයි. ඒත් දෙවියන්වහන්සේ තමන්ගේ ස්වභාවයට විශ්වාසවන්ත නිසා, මම උන්වහන්සේගේ ස්වභාවයම ලබාගන්නකම් ඒක දකින්න බැරි වුණා.

“දෙවියන්වහන්සේගෙන් උපන්නා වූ කිසිවෙක් පාපය කරන්නේ නෑ…” (1 යොහන් 3:9). මම පාපය නවත්තන්න උත්සාහ කරනවද, නැත්නම් ඇත්තටම නවත්තලාද? දෙවියන්වහන්සේගෙන් උපදිනවා කියන්නේ පාපය නවත්තන්න උන්වහන්සේගේ අද්භූත බලය මට තියෙනවා කියන එකයි. බයිබලය කවදාවත්, “කිතුනුවෙක් පාපය කරන්න ඕනෙද?” කියලා අහන්නේ නෑ. කිතුනුවෙක් පාපය කරන්න බෑ කියලා බයිබලය පැහැදිලිවම කියනවා. අලුත් උපතේ කාර්යය අපි තුළ ඵලදායී වෙනවා අපි පාපය නොකරන වෙලාවෙ. ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ අපිට පාපය නොකර ඉන්න බලය තියෙනවා කියන එක විතරක් නෙමෙයි. අපි ඇත්තටම පාපය නවත්තලා තියෙනවා කියන එකයි. ඒත් 1 යොහන් 3:9 කියන්නේ අපිට පාපය කරන්න බෑ කියන එක නෙමෙයි. ඒකෙන් සරලවම අදහස් වෙන්නේ, අපි තුළ තියෙන දෙවියන්වහන්සේගේ ජීවනයට අපි කීකරු වුණොත්, අපිට පාපය කරන්න ඕනේ නැහැ කියන එකයි.

ගීතාවලිය 91-93; රෝම 15:1-13

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ප්‍රඥාව

අපේ කිතුනු ජීවිතේ තියෙන දුක්වේදනාවලින් ගොඩක්ම එන්නේ යක්ෂයා අපිට පහර දෙන නිසා නෙමෙයි, අපි අපේ ස්වභාවයේ සරල නීති කවදාවත් තේරුම් අරගෙන නැති නිසා. අපි ශරීරය යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සේවකයෙක් විදිහට සලකන්න ඕනේ: ශරීරය “ඉඳගන්න” කියද්දී, උන්වහන්සේ “යන්න” කියනවා නම්, යන්න! ශරීරය “කන්න” කියද්දී, උන්වහන්සේ “නිරාහාරව ඉන්න” කියනවා නම්, නිරාහාරව ඉන්න! ශරීරය “කම්මැලියි” කියද්දී, උන්වහන්සේ “යාච්ඤා කරන්න” කියනවා නම්, යාච්ඤා කරන්න! බයිබලීය සදාචාරය, 107 ආර්.