ඔබේ ආත්මික ජීවිතේ සමහර කාලවල් තියෙනවා, ඒ වෙලාවට ව්‍යාකූලත්වයක් එනවා. ඒකෙන් ගොඩ එන්න තියෙන මඟ, “මම ව්‍යාකූල වෙන්න හොඳ නැහැ” කියලා නිකම්ම කියන එක නෙමෙයි. ඒක වැරදි හෝ නිවැරදි කියන ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි. ඒ වෙනුවට, දෙවියන්වහන්සේ ඔබව තාවකාලිකව ඔබටම තේරුම් ගන්න බැරි මඟක් ඔස්සේ ගෙනියන එක තමයි. ඒ වගේම, දෙවියන්වහන්සේ ඔබෙන් මොනවා ඕනේද කියලා සැබෑ තේරුමට එන්නේ, මේ ආත්මික ව්‍යාකූලත්වය තුළින් ගිහින්මයි.

උන්වහන්සේගේ මිත්‍රත්වය වැසී යාම (ලූක් 11:5-8 බලන්න). යේසුස්වහන්සේ මෙතනදී කිව්වේ තමන්ගේ යාළුවා ගැන කිසිම සැලකිල්ලක් නැති කෙනෙක් වගේ පෙනෙන මනුෂ්‍යයෙක් ගැන උපමාවක්. ඒකෙන් උන්වහන්සේ කියන්න ඕනේ වුණේ, සමහර වෙලාවට ස්වර්ගීය පියාණන්වහන්සේත් ඔබට ඒ වගේම පෙනෙන්න පුළුවන් කියන එකයි. උන්වහන්සේ කරුණාවක් නැති යාළුවෙක් කියලා ඔබට හිතෙන්න පුළුවන්. ඒත් මතක තියාගන්න—උන්වහන්සේ එහෙම නෙමෙයි. හැමදේම පැහැදිලි වෙන කාලයක් එනවාමයි. හදවතේ මිත්‍රත්වයට වලාකුළක් වැහිලා වගේ පෙනෙන්න පුළුවන්. වඩාත් පූර්ණ සහභාගිකමක් සහ එකමුතුකමක් ලැබෙන ආශීර්වාදය වෙනුවෙන්, ආදරයට පවා බොහෝ වෙලාවට වේදනාවෙන් සහ කඳුළෙන් ඉන්න වෙනවා. දෙවියන්වහන්සේ සම්පූර්ණයෙන්ම වැහිලා වගේ පෙනෙන වෙලාවට, ඔබ උන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසයෙන් නොසැලී ඉන්නවාද?

උන්වහන්සේගේ පීතෘත්වය මත වැටෙන සෙවනැල්ල (ලූක් 11:11-13 බලන්න). යේසුස්වහන්සේ කිව්වේ, සමහර වෙලාවට ඔබේ පියාණන්වහන්සේ හදවත නැති, උදාසීන පියෙක් වගේ පෙනෙන්න පුළුවන් කියලා. ඒත් මතක තියාගන්න, උන්වහන්සේ එහෙම නෙමෙයි. “ඉල්ලන හැමෝටම ලැබෙනවා…” (ලූක් 11:10). මේ වෙලාවේ පියාණන්වහන්සේගේ මුහුණේ සෙවනැල්ලක් විතරක් ඔබට පේනවා නම්, උන්වහන්සේ ඔබේ ජීවිතයට ඉඩ දුන්න හැමදේටම අවසානයේ ඔබට පැහැදිලි අවබෝධයක් දෙන බවත්, උන්වහන්සේ ඒ හැමදේකදීම තමන්වහන්සේවම සාධාරණීකරණය කරන බවත් තදින් අල්ලාගෙන ඉන්න.

උන්වහන්සේගේ විශ්වාසවන්තකමේ ඇති අමුතු බව (ලූක් 18:1-8 බලන්න). “මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාණන් වඩින කොට, උන්වහන්සේට ඇත්තටම පොළොවේ ඇදහිල්ල හමුවෙයිද?” (ලූක් 18:8). ව්‍යාකූලත්වය මැද වුණත් උන්වහන්සේ කෙරෙහිම විශ්වාස කරලා ඉන්න ඇදහිල්ලක් උන්වහන්සේට හමුවෙයිද? මේ අතරතුර දෙවියන්වහන්සේ කරන්නේ මොකක්ද කියලා ඔබට නොතේරුණත්, යේසුස්වහන්සේ කිව්ව දේ ඇත්තයි කියලා විශ්වාස කරමින් ඇදහිල්ලෙන් ස්ථිරව ඉන්න. මේ වෙලාවේ ඔබ උන්වහන්සේගෙන් ඉල්ලන දේවල්වලට වඩා ලොකු දේවල් උන්වහන්සේගේ සැලැස්මේ තියෙනවා.

හිතෝපදේශ 13-15; 2 කොරින්ති 5

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ලැබෙන ප්‍රඥාව

අවංකකම කියන්නේ පිටත පෙනුමයි, ඇතුළාන්තයේ යථාර්ථයයි දෙකම එකම වීමයි. කන්ද උඩ දේශනය පිළිබඳ අධ්‍යයන, 1449