ස්වාමියෙක් සහ ගුරුවරයෙක් ඉන්නවා කියන එකයි, කෙනෙකුගේ පාලනයට සහ ඉගැන්වීමට යටත් වෙලා ඉන්නවා කියන එකයි දෙකක්. ස්වාමියෙක් සහ ගුරුවරයෙක් ඉන්නවා කියන්නේ, මම මාව දන්නවාට වඩා හොඳින් මාව දන්න, යහළුවෙක්ටත් වඩා ළඟින් ඉන්න, මගේ හදවතේ ගැඹුරුම තැන් පවා තේරුම් අරගෙන ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම සපුරාලන්න පුළුවන් කෙනෙක් ඉන්නවා කියන එකයි. මගේ මනසේ තියෙන සියලුම සැක, අනිශ්චිතතා සහ ප්‍රශ්න උන්වහන්සේ හමුවෙලා විසඳලා තියෙනවා කියන දැනීමෙන් මාව ආරක්ෂිතව තබන කෙනෙක් ඉන්නවා කියන එකයි ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ. ස්වාමියෙක් සහ ගුරුවරයෙක් ඉන්නවා කියන්නේ අන්න ඒ වගේ දෙයකටයි, ඊට අඩු දෙයකට නෙමෙයි — “…මක්නිසාද නුඹලාගේ ගුරුවරයා එක්කෙනෙකි, එනම් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය…” (මතෙව් 23:8).

අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ කිසිම වෙලාවක උන්වහන්සේට ඕනේ දේ මට කරවන්න බල කරන්නේ නෑ. සමහර වෙලාවට දෙවියන්වහන්සේ මාව පාලනය කරලා, උන්වහන්සේට ඕනේ දේ මට කරවයි නම් හොඳයි කියලා මට හිතෙනවා. ඒත් උන්වහන්සේ එහෙම කරන්නේ නෑ. තවත් වෙලාවක උන්වහන්සේ මාව තනියම අතහැරලා දායි නම් හොඳයි කියලා මට හිතෙනවා. ඒත් උන්වහන්සේ එහෙමත් කරන්නේ නෑ.

“නුඹලා මට ගුරුවරයා කියලාත් ස්වාමීන්වහන්සේ කියලාත් කියනවා…” — ඒත් උන්වහන්සේ ඇත්තටම එහෙමද? ගුරුවරයා, ස්වාමියා සහ ස්වාමීන්වහන්සේ කියන වචනවලට අපේ භාෂාවේ ලොකු තැනක් නෑ. අපි වඩාත් කැමති ගැළවුම්කාරයා, ශුද්ධීකරණය කරන්නා, සුවපත් කරන්නා කියන වචනවලටයි. කෙනෙකුගේ ස්වාමිත්වයට යටත් වීමේ අත්දැකීම හොඳටම විස්තර කරන්න පුළුවන් එකම වචනය ප්‍රේමයයි. ඒත් දෙවියන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ වචනය තුළින් හෙළි කරන ප්‍රේමය ගැන අපි දන්නේ හරිම අඩුවෙන්. අපි ‘කීකරු වෙනවා’ කියන වචනය පාවිච්චි කරන විදිහෙන්ම ඒක පැහැදිලි වෙනවා. බයිබලයේ කීකරුකම පදනම් වෙන්නේ සමාන සම්බන්ධතාවයක් මතයි; උදාහරණයකට, පුත්‍රයෙකු තම පියාණන්වහන්සේ සමඟ පවත්වන සම්බන්ධතාවය වගේ. අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ මෙහෙකරුවෙක් විතරක් නෙමෙයි — උන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන්වහන්සේයි. “…උන්වහන්සේ පුත්‍රයෙක්ව සිටියත්, කීකරුකම ඉගෙනගත්සේක” (හෙබ්‍රෙව් 5:8). අපි යම් පාලනයකට යටත් වෙලා ඉන්නවා කියන අදහස ගැන නිතරම සිහියෙන් ඉන්නවා නම්, ඒකෙන්ම ඔප්පු වෙන්නේ අපිට ඇත්තටම ස්වාමියෙක් නෑ කියන එකයි. යේසුස්වහන්සේ ගැන අපේ ආකල්පය ඒක නම්, උන්වහන්සේ අපෙන් බලාපොරොත්තු වෙන සම්බන්ධතාවයෙන් අපි ගොඩක් දුරයි. උන්වහන්සේට ඕනේ උන්වහන්සේ අපේ ස්වාමියා සහ ගුරුවරයා බවට එච්චර ස්වාභාවිකව පත්වෙන සම්බන්ධතාවයක්, ඒ ගැන අපිට විශේෂ සිහියක්වත් නොතිබෙන තරම්. එතැන අපි දන්නේ එකම දෙයයි; ඒ කියන්නේ අපි කීකරු වෙන්න අයිති උන්වහන්සේටම විතරයි කියන එකයි.

දේශනාකාරයා 10-12; ගලාති 1

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ප්‍රඥාවේ වචනයක්

කිසිම වේදනාවක් නැති අයට යේසුස්වහන්සේ කියන්නේ, “මට ඔබලාට දෙන්න දෙයක් නෑ; ඔබලාගේම දෙපයින් නැගිටින්න, උරහිස් සකස් කරගන්න. මම ආවේ තමන්ට දරාගන්න බැරි තරම් බරක් තියෙන බව දන්න, තමන්ට අල්ලන්න බැරි බලවේග තියෙන බව දන්න මනුෂ්‍යයා ළඟටයි. ඔහු මට ඉඩ දුන්නොත්, මම ඔහු වෙනුවෙන් හැමදේම කරන්නම්. මනුෂ්‍යයෙක්ට එය අවශ්‍යයි කියලා පිළිගන්න ඉඩ දුන්නොත් ඇති, මම ඔහු වෙනුවෙන් ඒක කරන්නම්” කියලා.

දැඩි වේදනාවේ සෙවනැල්ල