கஷ்டப்படுவதை நாமாகவே தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்றால், நம்மிடம் ஏதோ தவறு இருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். ஆனால், தேவனுடைய சித்தத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது—அதனால் நமக்குத் துன்பம் வந்தாலும்—முழுக்க வேறானது. எந்த ஒரு சாதாரண, ஆரோக்கியமான பரிசுத்தவானும் துன்பத்தைத் தானாகத் தேர்ந்தெடுக்க மாட்டார்; இயேசுவைப் போல, துன்பம் வந்தாலும் வராவிட்டாலும், அவர் தேவனுடைய சித்தத்தை மட்டும்தான் தேர்ந்தெடுக்கிறார். இன்னொரு பரிசுத்தவானின் வாழ்க்கையில் துன்பத்தின் மூலம் கற்றுக்கொடுக்கப்படும் பாடத்தில் தலையிட எந்தப் பரிசுத்தவானும் ஒருபோதும் துணியக்கூடாது.

இயேசுவின் இருதயத்தை மகிழ்விக்கிற பரிசுத்தவான், மற்ற பரிசுத்தவான்களையும் தேவனுக்காக வலிமையானவர்களாகவும் முதிர்ச்சியடைந்தவர்களாகவும் மாற்றுவார். ஆனால், நம்மை பலப்படுத்தப் பயன்படுகிறவர்கள் ஒருபோதும் நம்மோடு பரிதாபப்படுகிறவர்கள் அல்ல. உண்மையில், நம்மோடு பரிதாபப்படுகிறவர்களால் நமக்கு தடைதான் வரும்; ஏனென்றால், அந்தப் பரிதாபம் நம்மை பலவீனப்படுத்த மட்டுமே செய்யும். இயேசுவோடு இயன்ற அளவுக்கு நெருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் இருக்கிற பரிசுத்தவானைத் தவிர, இன்னொரு பரிசுத்தவானை வேறு யாரும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இன்னொரு பரிசுத்தவானின் பரிதாபத்தை நாம் ஏற்றுக்கொண்டால், நமக்குள் உடனே எழும் எண்ணம், “தேவன் என்னிடம் ரொம்பக் கடுமையாக நடந்துகொள்கிறார். என் வாழ்க்கையைக் கஷ்டமாக்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்” என்பதுதான். அதனால்தான், சுயபரிதாபம் பிசாசிடமிருந்து வருகிறது என்று இயேசு சொன்னார் (மத்தேயு 16:21-23 பாருங்கள்). நாம் தேவனுடைய நற்பெயருக்கு கருணையோடு இருக்க வேண்டும். தேவனுடைய குணத்திற்குக் களங்கம் ஏற்படுத்துவது நமக்குச் சுலபம். ஏனென்றால், அவர் திரும்ப வாதாடுவதில்லை; தன்னை நியாயப்படுத்தவோ, தற்காத்துக்கொள்ளவோ அவர் ஒருபோதும் முயற்சிக்கவில்லை. இயேசு பூமியில் வாழ்ந்தபோது, அவருக்கு மனிதர்களுடைய பரிதாபம் தேவைப்பட்டது என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். அதைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருங்கள். பூமியில் யாருக்கும் அவருடைய நோக்கம் புரியவில்லை என்பதை அவர் தம்முடைய பெரிய ஞானத்தில் அறிந்திருந்ததால், மனிதர்களுடைய பரிதாபத்தை அவர் மறுத்துவிட்டார் (மத்தேயு 16:23 பாருங்கள்). அவர் தம் பிதாவின் மற்றும் தேவதூதர்களின் பரிதாபத்தை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டார் (லூக்கா 15:10 பாருங்கள்).

உலகத்தின் கணிப்பில், தேவன் தம்முடைய பரிசுத்தவான்களை எவ்வளவு வீணாகப் பயன்படுத்துகிறார் என்று பாருங்கள். தேவன் தம்முடைய பரிசுத்தவான்களை ரொம்பவே பயனில்லாத இடங்களில் வைத்துவிடுவது போலத் தோன்றும். அப்போதே நாம், “நான் தேவனுக்கு ரொம்பப் பயனுள்ளவன். அதனால்தான் அவர் என்னை இங்கே வைத்திருக்கிறார்” என்று சொல்வோம். ஆனால், இயேசு தம் வாழ்க்கையை, எங்கே அல்லது எப்படி தாம் மிக அதிகமாகப் பயனுள்ளவராக இருந்தார் என்பதைக் கொண்டு ஒருபோதும் அளக்கவில்லை. தேவன் தம்முடைய பரிசுத்தவான்களை, தமக்கு அதிக மகிமை வரும்படி இருக்கும் இடங்களில்தான் வைக்கிறார். அந்த இடம் எது என்று தீர்ப்பதற்கு நாம் முற்றிலும் இயலாதவர்கள்.

சங்கீதம் 79-80; ரோமர் 11:1-18

ஆஸ்வால்டின் ஞானம்

நமக்கு நடக்கிற எல்லாமே பயனுள்ள போதனையாக மாற வேண்டும் என்றுதான் நாம் நினைக்கிறோம்; ஆனால், அது ஒரு போதனையை விடச் சிறந்ததாக, அதாவது குணமாக மாற வேண்டும். தேவன் நம்மைக் கொண்டு செல்லும் சூழ்நிலைகள் நமக்கு ஏதாவது கற்றுக்கொடுப்பதற்காக அல்ல, நம்மை ஏதாவதாக உருவாக்குவதற்காகத்தான் என்பதை நாம் காண்போம்.
தேவனுடைய அன்பு—கவனிக்கப்படாதவர்களின் ஊழியம், 664 L