අපේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම මෙන්න මෙහෙම කියලා සාරාංශ කරන්න පුළුවන්: උන්වහන්සේ අපෙන් ඉල්ලන ඒ සම්බන්ධතාවය, උන්වහන්සේ අප තුළ අතිස්වාභාවික වැඩක් කරලා නැත්නම්, ඇත්තටම කරන්න බැරි එකක්. තාඩන පීඩන සහ අසාධාරණත්වය හමුවේ තමන්ගේ හදවතේ අමනාපයක කුඩාම සලකුණක්වත් තියාගන්න එපා කියලා යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන්ගේ ගෝලයාගෙන් ඉල්ලනවා. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන්ගේ සේවකයා මත තබන මේ පීඩනය ඉවසන්න කිසිම උද්යෝගයකට බැහැ. ඒක දරාගන්න පුළුවන් එකම දේ තමයි යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ තියෙන පෞද්ගලික සම්බන්ධතාවය — ඒ සම්බන්ධතාවය පරීක්ෂා කරලා, පවිත්‍රීකරණය කරලා, අත්හදා බලලා, අන්තිමට එකම අරමුණක් විතරක් ඉතිරි වෙන තත්ත්වයට එනකම්. එතකොට මට ඇත්තටම කියන්න පුළුවන්, “දෙවියන්වහන්සේ මාව යවන ඕනෑම තැනකට යවන්න, මම මෙතන ඉන්නවා” කියලා. අනිත් හැම දෙයක්ම බොඳ වෙලා යන්න පුළුවන්. ඒත් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ තියෙන මේ සම්බන්ධතාවය නම් කිසිම වෙලාවක බොඳ වෙන්න හොඳ නැහැ.

කන්ද උඩ දේශනාව කියන්නේ ළඟා කරගන්න බැරි ඉලක්කයක් නෙමෙයි. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන්ගේ ස්වභාවය මගේ ඇතුළට දාලා මගේ ස්වභාවය වෙනස් කරනකොට මගේ ඇතුළේ මොනවද වෙනස් වෙන්නේ කියන එක ගැන තියෙන ප්‍රකාශයක් ඒක. කන්ද උඩ දේශනාව සම්පූර්ණ කරන්න පුළුවන් එකම කෙනා යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමයි.

අපි යේසුස්වහන්සේගේ ගෝලයන් වෙන්න ඕනේ නම්, අපි ගෝලයන් කරන්නේත් අතිස්වාභාවික විදිහටමයි. ඒ වගේම, උන්වහන්සේගේ ගෝලයන් වෙන්න තියෙන තීරණය අපි සිහියෙන්ම අල්ලාගෙන ඉන්න තාක් කල්, අපි තාමත් සැබෑ ගෝලයන් නෙමෙයි කියලා අපිට තේරෙන්න ඕනේ. යේසුස්වහන්සේ මෙහෙම කියනවා: “ඔබ මා තෝරාගත්තේ නැත, මම ඔබ තෝරාගත්තෙමි…” (යොහන් 15:16). දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව ආරම්භ වෙන්නේ එහෙම තමයි. ඒකෙන් අපිට ගැලවෙන්න බැරි පීඩනයක්. අපිට ඒකට අකීකරු වෙන්න පුළුවන්, ඒත් ඒක පටන්ගන්නවත්, අපේම ශක්තියෙන් ඒක නිෂ්පාදනය කරන්නවත් බැහැ. දෙවියන්වහන්සේගේ අතිස්වාභාවික කරුණාවේ ක්‍රියාවෙන් අපි උන්වහන්සේ වෙත ඇදගෙන එනවා. ඒ වැඩේ පටන්ගත්ත තැන කොහෙද කියලා ආපහු හොයාගන්න අපිට කිසිම විදිහකින් බැහැ. අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ ගෝලයෙක් කරන්නේ අතිස්වාභාවික විදිහට. උන්වහන්සේ අපේ ස්වභාවික හැකියාවන් මත කිසිම දෙයක් ගොඩනගන්නේ නැහැ. දෙවියන්වහන්සේ අපෙන් ඉල්ලන්නේ අපිට ස්වභාවිකවම ලේසි දේවල් නෙමෙයි. උන්වහන්සේගේ කරුණාවෙන් අපි කරන්න හොඳටම සුදුසු දේවල් විතරයි උන්වහන්සේ ඉල්ලන්නේ. අපි උසුලන්න ඕනේ කුරුසිය එන්නේ අන්න එතැනින් තමයි.

සාලමොන්ගේ ගීතය 6-8; ගලාති 4

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ලැබෙන ප්‍රඥාව

“මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාණන් එන විට, උන්වහන්සේ පොළොවෙහි ඇදහිල්ල සොයාගන්නවාද?” අපි හැමෝටම හොඳ ප්‍රතිපත්ති ගැන, හොඳ කළමනාකරණය ගැන, හොඳ සාමාන්‍ය බුද්ධිය ගැන විශ්වාසයක් තියෙනවා. ඒත් අපෙන් කාටද යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කෙරෙහි ඇත්තටම ඇදහිල්ල තියෙන්නේ? ශාරීරික ධෛර්යය උතුම් තමයි. සදාචාරාත්මක ධෛර්යය ඊටත් වඩා උතුම්. ඒත් ජීවිතයේ අතිභයානක ප්‍රශ්න හමුවේ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේව විශ්වාස කරන මනුෂ්‍යයා වීරයන් ගොඩකට වඩා වටිනවා.