අපි ගොඩක් වෙලාවට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කුරුසිය ගැන හිතන්නේ අපිට පහු කරලා යන්න තියෙන දෙයක් විදිහටයි. හැබැයි ඇත්තටම අපි පහු කරලා යන්නේ ඒකට ඇතුළු වෙන්න තමයි. කුරුසියෙන් අපිට පෙන්වන්නේ එකම එක දෙයයි— ඒ කියන්නේ ස්වාමීන්වහන්සේ වූ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ සම්පූර්ණ, නිරපේක්ෂ, මුළුමනින්ම එකමකාරව සිටීමයි. ඒ එකමුතුකම අපිට වඩාත්ම සැබෑ විදිහට දැනෙන්නේ යාච්ඤාවේදී තමයි.

“ඔබ ඉල්ලන්නත් කලින්, ඔබට අවශ්‍ය දේවල් මොනවද කියලා ඔබේ පියාණන්වහන්සේ දන්නවා” (මතෙව් 6:8). එහෙනම් අපි ඇයි ඉල්ලන්න ඕනේ? යාච්ඤාවේ අරමුණ දෙවියන්වහන්සේගෙන් උත්තර ගන්න එක විතරක් නෙමෙයි, උන්වහන්සේ එක්ක පරිපූර්ණ සහ සම්පූර්ණ එකමුතුකමකට එන එකයි. අපි යාච්ඤා කරන්නේ උත්තර විතරක් බලාගෙන නම්, අපිට දෙවියන්වහන්සේ ගැන කේන්තියක්, කලකිරීමක් එන්න පුළුවන්. අපි යාච්ඤා කරන හැම වෙලාවෙම උත්තරයක් ලැබෙනවා. හැබැයි ඒ උත්තරේ හැමවිටම අපි බලාපොරොත්තු වෙන විදිහට එන්නේ නෑ. අපේ ආත්මික කලකිරීමෙන්ම පේන්නේ යාච්ඤාවේදී අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ එක්ක ඇත්තටම එකතු වෙන්න අපි අකමැති වෙන එකයි. අපි ඉන්නේ දෙවියන්වහන්සේ යාච්ඤාවලට උත්තර දෙනවා කියලා ඔප්පු කරන්න නෙමෙයි, දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාවේ ජීවමාන සාක්ෂි වෙන්නයි.

“…මම ඔබ වෙනුවෙන් පියාණන්වහන්සේට යාච්ඤා කරනවා කියලා මම ඔබට කියන්නේ නෑ; මොකද පියාණන්වහන්සේම ඔබට ප්‍රේම කරනවා…” (යොහන් 16:26-27). ඔබේ යාච්ඤා ජීවිතය ගැන කියන්න තියෙන එකම පැහැදිලි කිරීම ඒක යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ යාච්ඤා ජීවිතයත් එක්ක එකක් වෙලා තියෙන එකමයි කියලා කියන්න පුළුවන් තරම් ඔබ දෙවියන්වහන්සේට සමීප වෙලාද? අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ ඔබේ ජීවිතය උන්වහන්සේගේ ජීවමාන ජීවිතයත් එක්ක එක කරලා තියෙනවාද? එහෙම නම්, “ඒ දවසේදී” ඔබ යේසුස්වහන්සේට ඒ තරම්ම සමීපව එකතු වෙලා ඉඳියි, වෙනසක් කියලා කිසි දෙයක් නැති තරම්.

යාච්ඤාවට උත්තර ලැබෙන්නේ නෑ වගේ දැනෙද්දී, ඒකේ වැරැද්ද වෙන කෙනෙක් පිට දාන්න උත්සාහ කරන්න එපා. ඒක හැමවිටම සාතන්ගේ උගුලක් තමයි. ඔබට උත්තරයක් නැහැ වගේ දැනෙන හැම වෙලාවකම ඒකට හේතුවක් තියෙනවා— දෙවියන්වහන්සේ ඒ වෙලාවල් පාවිච්චි කරන්නේ ඔබට ගැඹුරු පෞද්ගලික ඉගැන්වීමක් දෙන්නයි. ඒක වෙන කවුරුත් වෙනුවෙන් නෙමෙයි, ඔබ වෙනුවෙන්ම තමයි.

ගීතාවලිය 70-71; රෝම 8:22-39

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ප්‍රඥාව

ගරුබිය කියන්නේ දෙවියන්වහන්සේ කවුද කියලත්, උන්වහන්සේ තමන් වෙනුවෙන් පෞද්ගලිකව කරලා තියෙන්නේ මොනවද කියලත් කෙනෙකුගේ ආත්මයට වැටහෙද්දී ඇතිවෙන තත්ත්වයයි. අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ දරුවෙකුගේ ආකල්පය ගැනම විශේෂයෙන් අවධාරණය කරනවා; මොකද දරුවෙකුගේ ආකල්පයක තරම් මේ වගේ ගැඹුරු ගරුබියකුත්, සමීපකමකුත් එකට පෙන්වන්න වෙන කිසිම ආකල්පයකට බැහැ.

කොහේ යනවද නොදැනීම, 882 L