අපේ ජීවිතේ හැම අංශයක්ම උන්වහන්සේට භාර දීලා සම්පූර්ණයෙන් යටත් වෙන්නේ නැතුව, කැපවීමේ සතුට අපිට කවදාවත් දැනෙන්නේ නැහැ. ඒත් තමන්ව උන්වහන්සේට භාර දෙන එක තමයි අපිට කරන්න තියෙන අමාරුම දේ. අපි ඒක කොන්දේසි දාලා කරනවා. “මම යටත් වෙන්නම්, හැබැයි මෙහෙම වුණොත් විතරයි!” කියලා. එහෙම නැත්නම්, “මම හිතන්නේ මට මගේ ජීවිතේ දෙවියන්වහන්සේට කැප කරන්න ඕනේ” කියලා අපි කියනවා. මෙහෙම කරලා කැපවීමේ සතුට කවදාවත් හොයාගන්න බැහැ.

ඒත් අපි සම්පූර්ණයෙන්ම යටත් වෙලා, යේසුස්වහන්සේට අපවම භාර දුන්නාම, ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ සතුටෙන් ටිකක් අපිට අත්දකින්න දෙනවා. කැපවීමේ අවසාන අරමුණ තමයි අපේ මිත්‍රයාණන් වෙනුවෙන් අපේ ජීවිත දාන්න එක (යොහන් 15:13-14 බලන්න). ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ අපේ ජීවිතවලට වැඩම කළාම, අපේ ලොකුම ආශාව වෙන්නේ යේසුස්වහන්සේ වෙනුවෙන් ජීවිතය දාන්න එකයි. ඒත් ඒ එක්කම කැපවීම ගැන හිතෙන්නවත් නැහැ. මොකද, කැපවීම කියන්නේ ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය ප්‍රකාශ වෙන උත්තරීතරම විදිහ නිසා.

අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ කැපවුණු ජීවිතයකට තියෙන හොඳම ආදර්ශයයි. උන්වහන්සේ ගීතාවලිය 40:8 මෙහෙම පරිපූර්ණව ඉෂ්ට කළා: “මගේ දෙවියන්වහන්ස, ඔබවහන්සේගේ කැමැත්ත ඉටු කිරීමට මම ප්‍රිය වෙමි….” උන්වහන්සේ පුදුම විදිහේ පෞද්ගලික කැපකිරීම් දරාගෙනත්, ඒවා කළේ ඉතිරී යන සතුටෙන්. මම කවදා හරි යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට මාව සම්පූර්ණයෙන්ම යටත් කරලා තියෙනවද? මම මගේ ජීවිතේ මඟ පෙන්වීම සහ දිශාව බලාපොරොත්තු වෙන්නේ උන්වහන්සේගෙන් නෙමෙයි නම්, මම කරන කැපකිරීමෙන් වැඩක් නැහැ. ඒත් මගේ ඇස් උන්වහන්සේ දිහාම තියගෙන මම ඒ කැපවීම කරනකොට, උන්වහන්සේගේ මාව හැඩගස්වන බලපෑම ටිකෙන් ටික මගේ ජීවිතේ පේන්න ගන්නවා (හෙබ්‍රෙව් 12:1-2 බලන්න).

දෙවියන්වහන්සේ ඉස්සරහා ප්‍රේමයෙන් යන ගමනට ඔබේ ස්වාභාවික ආශාවන් බාධා වෙන්න දෙන්න එපා. ස්වාභාවික ප්‍රේමය මරලා දාන්න තියෙන දරුණුම විදිහක් තමයි ඒ ප්‍රේමය ස්වාභාවික ආශාවන් මත ගොඩනඟලා, ඒකෙන් එන ප්‍රතික්ෂේපය නිසා ඒක කඩා වැටෙන්න ඉඩ දීම. ඒත් සාන්තුවරයෙකුගේ එකම සැබෑ ආශාව ස්වාමීන් වන යේසුස්වහන්සේමයි. දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි ප්‍රේමය කියන්නේ හුඟක් හැඟීම්බර දෙයක් නෙමෙයි. සාන්තුවරයෙක්ට දෙවියන්වහන්සේ ප්‍රේම කරන විදිහටම ප්‍රේම කරන එක තමයි හිතාගන්නවත් පුළුවන් තරම් ප්‍රායෝගිකම දේ.

“මම නුඹලා මිතුරෝ කියා කීවෙමි….” යේසුස්වහන්සේ සමඟ අපේ මිත්‍රත්වය පදනම් වෙන්නේ උන්වහන්සේ අප තුළ ඇති කළ අලුත් ජීවිතය මතයි. ඒ ජීවිතයට අපේ පරණ ජීවිතේ කිසිම සමානකමක් හෝ ආකර්ෂණයක් නැහැ. ඒක දෙවියන්වහන්සේගේ ජීවිතයටම සම්පූර්ණයෙන්ම නිහතමානී, පිරිසිදු, සහ කැපවුණු ජීවිතයක්.

ගීතාවලිය 119:1-88; 1 කොරින්ති 7:20-40

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ප්‍රඥාව

අපි මූලික වශයෙන් නිදහස් අය නෙමෙයි; බාහිර තත්ත්වයන් අපේ අතේ නැහැ, ඒවා තියෙන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ අතේ. අපි සැබෑවටම නිදහස් වෙන්නේ දෙවියන්වහන්සේ සමඟ තියෙන අපේ පෞද්ගලික සම්බන්ධතාවය තුළ විතරයි. අපි ඉන්න තත්ත්වයන්ට අපි වගකියන්න ඕනේ නැහැ. හැබැයි ඒ තත්ත්වයන් අපිට බලපාන්න අපි ඉඩ දෙන විදිහට අපි වගකිව යුතුයි. අපිට ඒවාට යටත් වෙලා ඉන්නත් පුළුවන්, නැත්නම් දෙවියන්වහන්සේ අපව පත් කරන්න කැමති විදිහට ඒ තත්ත්වයන්ම භාවිත කරලා අපිව වෙනස් කරගන්නත් පුළුවන්. උන්වහන්සේගේ ස්වරූපයට අනුකූලව, 354 L