දෙවියන්වහන්සේ දකින විදිහට දේවල් දිහා බලද්දී, උන්වහන්සේ එක්ක කන්ද උඩ ඉන්න ලැබෙන උත්කර්ෂවත් අවස්ථා අපි හැමෝම විඳලා තියෙනවා. ඒ වෙලාවට එතනම නවතින්නත් අපිට ඕනේ වෙනවා. ඒත් දෙවියන්වහන්සේ කවදාවත් අපිට දිගටම එතනම ඉන්න ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. අපේ ආත්මික ජීවිතයේ සැබෑ පරීක්ෂණය තියෙන්නේ කන්දෙන් පහළට බහින්න තියෙන ශක්තිය පෙන්වීම තුළයි. අපිට උඩට යන්න විතරක් පුළුවන් නම්, එතන මොකක් හරි වැරදියි. දෙවියන්වහන්සේ එක්ක කන්ද උඩ ඉන්න ලැබෙන එක හරිම අරුම පුදුම දෙයක් තමයි. ඒත් කෙනෙක් එතනට යන්නේ පස්සේ පහළ මිටියාවතට බැහැලා යක්ෂයන්ගෙන් පීඩා විඳින අයට පිහිට වෙලා ඒ අයව ඔසවා තබන්නයි (මාක් 9:14-18 බලන්න). අපිව මවා තියෙන්නේ කඳු මුදුන්වල, හිරු උදාවල හෝ ජීවිතයේ තියෙන අනිත් ලස්සන දේවල් අතරේ විතරක් ඉන්න නෙමෙයි. ඒ දේවල් තියෙන්නේ අපිට ආශ්වාදයක් දෙන්න විතරයි. අපිව මවා තියෙන්නේ මිටියාවතේ සහ ජීවිතයේ සාමාන්‍ය දේවල් අතරේ ජීවත් වෙන්නයි. අපේ විඳදරාගැනීම සහ ශක්තිය ඔප්පු කරන්න ඕනේ අන්න එතනදී තමයි. ඒත් අපේ ආත්මික ස්වාර්ථකාමීකම හැමවෙලේම හදන්නේ කන්ද උඩ තියෙන ඒ අවස්ථා ආයෙ ආයෙත් ලැබෙන්න. කන්ද මුදුනේ විතරක් ඉන්න ලැබුණොත්, පරිපූර්ණ දේවදූතයන් වගේ කතා කරන්නත් ජීවත් වෙන්නත් පුළුවන් කියලා අපිට හිතෙනවා. ඒ වගේ උත්කර්ෂවත් අවස්ථා විශේෂයි. දෙවියන්වහන්සේ එක්ක තියෙන අපේ ජීවිතේ ඒවාට ලොකු අර්ථයක් තියෙනවා. ඒත් අපේ ආත්මික ස්වාර්ථකාමීකම නිසා ඒ දේවල් විතරක්ම අපේ ජීවිතය කරගන්න හදන එකෙන් අපි පරිස්සම් වෙන්න ඕනේ.

සිදුවෙන හැම දෙයක්ම ප්‍රයෝජනවත් ඉගැන්වීමක් බවට පත් කරගන්න ඕනේ කියලා හිතන්න අපි පෙළඹෙනවා. ඒත් ඇත්තටම, ඒ දේවල් ඉගැන්වීමකටත් වඩා හොඳ දෙයක් බවට පත් වෙන්න ඕනේ. ඒ තමයි අපේ චරිතය. කඳු මුදුනේ අත්දැකීම අපිට මොනවා හරි උගන්වන්න නෙමෙයි, අපිව යම් කෙනෙක් බවට පත් කරන්නයි තියෙන්නේ. “මේ අත්දැකීමෙන් ඇති ප්‍රයෝජනය මොකක්ද?” කියලා හැමවෙලේම අහන එක ලොකු උගුලක්. අපිට ආත්මික කාරණා ඒ විදිහට මනින්න බැහැ. කඳු මුදුනේ ලැබෙන ඒ මොහොතවල් ඉතා දුර්ලභයි. ඒවා දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණේ යම් දෙයක් වෙනුවෙන්ම තියෙනවා.

යෙසායා 11-13; එෆීස 4

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ප්‍රඥාව

කිතුනුවෙක් තමන්ව තබා ඇති දේවප්‍රතිපාදනමය තත්ත්වය දෙස බලද්දී ගත යුතු ආකල්පය වන්නේ, ඒ සෑම දෙයකම පිටුපස දෙවියන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේම අරමුණු උදෙසා ක්‍රියා කරන බව හඳුනා ගැනීමයි. — බයිබලීය එතික්ස්, 99 R