தேவனுடைய குமாரன் என் மனித மாம்சத்தில் பிறந்திருக்கிறார் என்றால், அவருடைய பரிசுத்தமான குற்றமின்மை, எளிமை, பிதாவோடு அவர் கொண்டுள்ள ஒன்றுமை ஆகியவை என்னுள் வெளிப்பட நான் வாய்ப்பளிக்கிறேனா? தேவனுடைய குமாரன் பூமியில் பிறந்த வரலாற்றில் கன்னி மரியாளுக்கு உண்மையாக இருந்தது, அது ஒவ்வொரு பரிசுத்தவானுக்கும் உண்மையாக இருக்கிறது. தேவனுடைய குமாரன் தேவனுடைய நேரடியான செயலால் எனக்குள் பிறந்திருக்கிறார்; அப்படியிருக்க, அவருடைய பிள்ளையாகிய நான் ஒரு பிள்ளைக்குரிய உரிமையைப் பயன்படுத்தணும்—அதாவது ஜெபத்தின் மூலம் எப்போதும் என் பிதாவோடு முகமுகமாக இருக்கிற உரிமை. என் வாழ்க்கையின் சாதாரணமான தர்க்கத்திற்குள், “நீ என்னை இங்கே திரும்பச் சொல்லி, அங்கே போகச் சொல்ல ஏன் நினைத்தாய்? ‘நான் என் பிதாவின் காரியங்களில் இருக்க வேண்டும் என்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?’ ” (லூக்கா 2:49) என்று ஆச்சரியத்தோடு தொடர்ந்து சொல்கிறேனா? நம்முடைய சூழ்நிலை எப்படியிருந்தாலும், அந்த பரிசுத்தமான, குற்றமற்ற, நித்தியமான குமாரன் தம்முடைய பிதாவோடு தொடர்பில் இருக்கணும்.

என் ஆண்டவரோடு என்னை இப்படி ஒன்றுபடுத்திக்கொள்ளுமளவுக்கு நான் எளிமையாக இருக்கிறேனா? அவர் தம்முடைய அற்புதமான வழியை என்னுள் செய்கிறாரா? தேவனுடைய குமாரன் என்னுள் உருவாகும்போது தேவனுடைய சித்தம் நிறைவேறுகிறதா (கலாத்தியர் 4:19), இல்லையா நான் அவரை கவனமாக ஓரம் தள்ளிவிட்டேனா? ஓ, இன்றைய சத்தமும் கூச்சலும் என்னே! எல்லாரும் ஏன் இவ்வளவு சத்தமாக அலறுகிறார்கள்? இன்றைக்கு மக்கள் தேவனுடைய குமாரனையே கொன்றுவிடணும் என்று கூச்சலிடுகிறார்கள். இங்கே இப்போதே தேவனுடைய குமாரனுக்கு இடமில்லை—பிதாவோடு அமைதியான, பரிசுத்தமான ஐக்கியத்துக்கும் ஒன்றுமைக்கும் இடமில்லை.

தேவனுடைய குமாரன் என்னுள் ஜெபிக்கிறாரா, பிதாவை கனப்படுத்துகிறாரா, அல்லது நான் என் கோரிக்கைகளை அவர்மேல் திணிக்கிறேனா? பூமியில் அவர் மனிதராக இருந்த காலத்தில் செய்ததுபோல, இன்றும் என்னுள் அவர் ஊழியம் செய்கிறாரா? தேவனுடைய குமாரன் என்னுள் தம்முடைய பாடுகளில் வழியாகச் செல்கிறாரா, அதனால் அவருடைய சொந்த நோக்கங்கள் நிறைவேறுவதற்காக? ஒரு மனிதர் தேவனுடைய மிகவும் முதிர்ந்த பரிசுத்தவான்களின் உள்ளார்ந்த வாழ்க்கையை எவ்வளவு அதிகமாக அறிகிறானோ, அவ்வளவு தெளிவாக தேவனுடைய உண்மையான நோக்கம் அவனுக்குப் புரியும்: அதாவது, “…கிறிஸ்துவின் உபத்திரவங்களில் குறைவானதை என் மாம்சத்திலே நிறைவாக்குகிறேன்…” (கொலோசெயர் 1:24). “நிறைவாக்குதல்” என்று நாம் யோசிக்கும்போது, இன்னும் ஏதோ செய்ய வேண்டியது எப்போதும் இருக்கிறது.

சங்கீதம் 74-76; ரோமர் 9:16-33

ஆஸ்வால்டின் ஞானம்

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கை இரண்டு விஷயங்களை விளக்குகிறது: ஒன்று, தேவனுக்கு முழுமையாக சரணாகதி; மற்றொன்று, தம்முடைய பிள்ளைகளில் ஒருவரை தேவன் தம்முடைய மிக உயர்ந்த நோக்கத்திற்காக முழுமையாகத் தம் வசம் வைத்துக்கொள்வது.
எங்கே போகிறோம் என்று தெரியாமல் செல்வது