எங்கள் ஆண்டவருடைய வாழ்க்கையில் எருசலேம் என்பது, பிதாவினுடைய சித்தத்தை அவர் முழுமையாக நிறைவேற்றிய இடத்தைக் குறிக்கிறது. இயேசு, “நான் என்னுடைய சித்தத்தின்படி செய்யாமல், என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தின்படியே செய்ய நாடுகிறேன்” என்று சொன்னார் (யோவான் 5:30). “பிதாவினுடைய சித்தத்தைச் செய்வது” என்பதுதான் நம்முடைய ஆண்டவருடைய வாழ்க்கை முழுவதிலும் இருந்த முக்கியமான கவலை. வழியில் அவருக்கு எது வந்தாலும், மகிழ்ச்சியோ துக்கமோ, வெற்றியோ தோல்வியோ, எதுவும் அவரை அந்த நோக்கத்திலிருந்து விலக்கவில்லை. “…அவர் எருசலேமுக்குப் போகத் துணிவுள்ள முகத்தோடே சென்றார்…” (லூக்கா 9:51).

நாம் நினைவில் வைக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், நாம் எருசலேமுக்குச் செல்வது நம்முடைய திட்டத்தை நிறைவேற்ற அல்ல, தேவனுடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்றத்தான். இயற்கையான வாழ்க்கையில் நம்முடைய ஆசைகள் நம்முடையவை. ஆனால் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் நமக்கென்று சொந்த இலக்குகள் இல்லை. இன்றைக்கு கிறிஸ்துவுக்காக நாம் எடுத்த முடிவுகள், கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்கிற தீர்மானங்கள், இந்த விஷயத்துக்கான முடிவுகள், அந்த விஷயத்துக்கான முடிவுகள் என்று நிறைய பேசுகிறோம். ஆனால் புதிய ஏற்பாட்டில் வலியுறுத்தப்படுவது தேவனுடைய கட்டாயமான நோக்கம் மட்டுமே. “நீங்கள் என்னைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை, நான்தான் உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்…” (யோவான் 15:16).

தேவனுடைய நோக்கத்தோடு நாம் முழு உணர்வோடு உடன்படுவதாக அல்ல; அதைப் பற்றியே தெரியாமல் அந்த நோக்கத்துக்குள் நாம் கொண்டு வரப்படுகிறோம். தேவன் எதை நோக்கமாக வைத்திருக்கிறார் என்பதே நமக்குத் தெரியாது. நாம் தொடர்ந்து நடக்கும்போது, அவருடைய நோக்கம் இன்னும் இன்னும் மங்கலாகத் தோன்றலாம். தேவன் வைத்த இலக்கு தவறியதுபோல் தெரியும். ஏனென்றால், அவர் குறிவைக்கிற இலக்கை பார்க்கும்படி நாம்தான் அருகில் நெருக்கமாக மட்டுமே பார்க்க முடிகிறது. கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தில், தேவனுடைய நோக்கம் என்னவென்று நமக்கே சில எண்ணங்கள் இருக்கும். “தேவன் என்னை அங்கே போகச் சொல்கிறார்” என்றும், “இந்தச் சிறப்பான வேலையைச் செய்ய என்னை அழைத்திருக்கிறார்” என்றும் சொல்வோம். நமக்கு சரி என்று தோன்றுவதைச் செய்கிறோம். ஆனாலும் தேவனுடைய கட்டாயமான நோக்கம் நம்மீது தொடர்ந்து இருக்கிறது. நாம் செய்கிற வேலை, தேவனுடைய கட்டாயமான நோக்கத்தோடு ஒப்பிட்டால் ஒன்றுமே இல்லை. அது அவருடைய வேலைக்கும் அவருடைய திட்டத்துக்கும் சுற்றி அமைக்கப்பட்ட தற்காலிக கட்டமைப்பு மாதிரியே. “அவர் பன்னிருவரையும் தனியே அழைத்து…” (லூக்கா 18:31). தேவன் நம்மை எப்போதும் தனியே அழைத்துச் செல்கிறார். தேவனுடைய அந்தக் கட்டாயமான நோக்கத்தைப் பற்றி நாம் இன்னும் முழுவதும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

சங்கீதம் 63-65; ரோமர் 6

ஆஸ்வால்டிடமிருந்து ஞானம்

நம்முடைய தலைக்குள்ள கேள்விகளுக்கு பதில் கிடைப்பதால் தான் நாம் தேவனுடைய ராஜ்யத்துக்குள் நுழைய முடியாது. அர்ப்பணிப்பின் மூலமாகத்தான் நுழைய முடியும்.
மிகச் சிறந்த நன்மை—உம்முடைய மகா மீட்பு