அவர் நம்மை எங்கே போகச் சொல்கிறாரோ, அங்கே அவரே வருகிறார். தேவன் உங்களைப் போகச் சொன்னபோது, அங்கிருக்கும் உங்களுடைய சொந்த பந்தங்களைப் பற்றி கவலைப்பட்டு நீங்கள் வீட்டிலேயே தங்கிவிட்டீர்கள் என்றால், உண்மையில் இயேசு கிறிஸ்துவினுடைய போதனையை அவர்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதை நீங்களே தடுத்துவிட்டீர்கள் என்று அர்த்தம். நீங்கள் கீழ்ப்படிந்து, எல்லாவற்றையும் தேவனிடம் விட்டுவிட்டுச் சென்றிருந்தால், ஆண்டவர் உங்கள் நகரத்திற்குள் வந்து போதித்திருப்பார். ஆனால் நீங்கள் கீழ்ப்படியாமல் இருந்தவரை, அவருடைய வழியை நீங்களே தடுத்துவிட்டீர்கள். அவருடன் நீங்கள் எங்கே விவாதிக்கத் தொடங்குகிறீர்கள் என்பதையும், தேவனுடைய கட்டளைகளுக்குப் போட்டியாக உங்களுடைய கடமையை எப்படி வைக்கிறீர்கள் என்பதையும் கவனியுங்கள். “அவர் என்னைப் போகச் சொன்னது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் என் கடமை இங்கேயே இருக்கிறது” என்று நீங்கள் சொன்னால், இயேசு சொல்வதை நீங்கள் நம்பவில்லை என்றுதான் அர்த்தம்.

எங்கே போதிக்கக் கூடாது என்று அவர் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறாரோ, அங்கே அவர் போதிக்கிறார். “ஆண்டவரே… நாங்கள் மூன்று கூடாரங்களைப் போடுகிறோம்…” (லூக்கா 9:33).

மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் தேவனுடைய இடத்தைப் பிடிக்க முயற்சி செய்து, நாம் கடவுளாக நடிக்கிறோமா? மற்றவர்களுக்கு நாம் சொல்லிக்கொடுக்கும் அறிவுரைகள் ரொம்ப சத்தமாக இருப்பதால், தேவன் அவர்களிடம் நெருங்க முடியவில்லையா? நம்முடைய வாயை மூடி வைத்து, ஆவியில் விழிப்புடன் இருக்க நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தேவன் அவருடைய குமாரனைப் பற்றி நமக்குக் கற்பிக்க விரும்புகிறார். நம்முடைய ஜெப நேரங்களை மறுரூப மலை அனுபவங்களாக மாற்ற அவர் விரும்புகிறார். தேவன் ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில்தான் செயல்படுவார் என்று நாம் உறுதியாக நினைத்துவிட்டால், அவர் அடுத்த முறை அந்த வழியில் செயல்பட மாட்டார்.

அவர் எங்கே காத்திருக்கச் சொல்கிறாரோ, அங்கே அவர் செயல்படுகிறார். “…அங்கேயே இருங்கள்… அந்த வரைக்கும்…” (லூக்கா 24:49). “கர்த்தருக்குக் காத்திருங்கள்”, அப்பொழுது அவர் செயல்படுவார் (சங்கீதம் 37:34). ஆனால், உங்களுக்கு முன்னால் ஒரு அங்குலம் கூட தெரியவில்லை என்பதற்காக, ஆவிக்குறிய முறையில் சுணங்கிக்கிட்டு, உங்களுக்காகவே வருத்தப்பட்டுக்கொண்டு காத்திருக்காதீர்கள்! உங்களுடைய உணர்ச்சிப் புயல்களிலிருந்து விலகி நின்று, “அவருக்காகப் பொறுமையுடன் காத்திருக்க” நம்மால் முடியுமா? (சங்கீதம் 37:7). காத்திருப்பது என்பது ஒன்றும் செய்யாமல் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பது அல்ல; சொல்லப்பட்டதைச் செய்யக் கற்றுக்கொள்வதே.

இவை அவருடைய வழிகளின் சில அம்சங்கள். இவற்றை நாம் ரொம்ப அரிதாகத்தான் உணர்கிறோம்.

சங்கீதம் 57-59; ரோமர் 4

ஆஸ்வால்டின் ஞானம்

தேவன் மீது வைக்கும் விசுவாசத்தின் பெரிய விஷயம் என்னவென்றால், குழப்பம் நடுவிலேயே ஒருவரை அமைதியாக வைத்திருக்கிறது. ஏசாயா குறித்த குறிப்புகள், 1376 R