“මා සමඟ අවදියෙන් ඉන්න.” යේසුස්වහන්සේ ඇත්තටම මෙයින් කියන්නේ, “කිසිම පෞද්ගලික දෘෂ්ටිකෝණයක් නැතුව, සම්පූර්ණයෙන්ම මා සමඟ විතරක් අවදියෙන් ඉන්න” කියන එකයි. අපේ කිතුනු ජීවිතයේ මුල් කාලයේදී අපි යේසුස්වහන්සේ සමඟ අවදියෙන් ඉන්නේ නැහැ, අපි කරන්නේ උන්වහන්සේ වෙනුවෙන් අවදියෙන් ඉන්න එකයි. අපේම ජීවිතයේ තත්ත්වයන් මැද වුණත්, බයිබලයේ හෙළි කරලා තියෙන සත්‍යය හරහා උන්වහන්සේ සමඟ අවදියෙන් ඉන්න අපි උත්සාහ කරන්නේ නැහැ. අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ උත්සාහ කරන්නේ අපේම ජීවිතයේ තියෙන විශේෂ “ගෙත්සෙමනේ” අත්දැකීමක් හරහා උන්වහන්සේ සමඟ අපව එකම හඳුනාගැනීමට ගෙන එන්නයි. ඒත් අපි, “නැහැ ස්වාමීනි, මට මේකේ තේරුමක් පේන්නේ නැහැ, අනික මේක හරිම වේදනාකාරීයි” කියලා යන්න අකමැති වෙනවා. ඉතින් කොහොමද අපිට තේරුම් ගන්නවත් බැරි තරම් අද්භූත කෙනෙක් එක්ක අවදියෙන් ඉන්නේ? උන්වහන්සේ දුක් විඳින්නේ ඇයි කියලා අපිට තේරෙන්නවත් නැති වෙද්දී, උන්වහන්සේගේ ගෙත්සෙමනේදී උන්වහන්සේ සමඟ අවදියෙන් ඉන්න තරම් යේසුස්වහන්සේව අපි කොහොමද තේරුම් ගන්නේ? උන්වහන්සේ සමඟ අවදියෙන් ඉන්නේ කොහොමද කියලා අපි දන්නේ නැහැ — අපි පුරුදු වෙලා ඉන්නේ යේසුස්වහන්සේ අප සමඟ අවදියෙන් ඉන්නවා කියන අදහසට විතරයි.

ගෝලයන් තමන්ගේ ස්වභාවික හැකියාවෙන් පුළුවන් උපරිමෙන් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට ප්‍රේම කළා. හැබැයි උන්වහන්සේගේ අරමුණ ඔවුන්ට සම්පූර්ණයෙන්ම තේරුණේ නැහැ. ගෙත්සෙමන උයනේදී ඔවුන් තමන්ගේම ශෝකය නිසා නිදාගත්තා. ඒ වගේම, තමන්ගේ ජීවිතයේ ඉතාම ළඟ සහ සමීපතම සම්බන්ධතාවයේ අවුරුදු තුන අවසානයේදී, ඔවුන් “සියල්ලෝම… උන්වහන්සේව අත්හැර පලා ගියා” (මතෙව් 26:56).

“ඔවුන් සියල්ලෝම ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගෙන් පිරුණෝය…” (ක්‍රියා 2:4). “ඔවුන්” කියන්නේ ඒම අයවම තමයි. හැබැයි මේ සිදුවීම් දෙක අතරේ — අපේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ මරණය, උත්ථානය සහ ස්වර්ගාරෝහණය — අතර හරිම පුදුම දෙයක් සිද්ධ වුණා. දැන් ගෝලයන් ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගෙන් ආවේශ වෙලා, “පිරුණා.” අපේ ස්වාමීන්වහන්සේ කලින්ම මෙහෙම කියලා තිබුණා: “ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ ඔබ කෙරෙහි පැමිණි විට ඔබ බලය ලබනවා…” (ක්‍රියා 1:8). ඒකෙන් අදහස් වුණේ තමන්ගේ ජීවිතේ ඉතිරි කාලය පුරාම උන්වහන්සේ සමඟ අවදියෙන් ඉන්න එක ඔවුන් ඉගෙනගත්තා කියන එකයි.

ගීතාවලිය 146-147; 1 කොරින්ති 15:1-28

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ලැබුණු ප්‍රඥාව

දෙවියන්වහන්සේ ඔබේ තත්ත්වයන් තුළ උන්වහන්සේගේ සර්වවිධ සැලැස්ම අනුව බයිබලය කියවීම තමයි එය කියවන්න තියෙන එකම ක්‍රමය. ඒ කියන්නේ, පෞද්ගලික ජීවිතයේ ලේ සහ ආවේගය මැදින් කියවීමයි. Disciples Indeed, 387