நமது ஆண்டவருடைய உபதேசத்தை இப்படிச் சுருக்கமாகச் சொல்லலாம்: அவர் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிற உறவு, அவர் நமக்குள்ளே ஒரு தெய்வீக மாற்றத்தைச் செய்யாவிட்டால் நம்மால் சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று. கொடுங்கோன்மையும் அநீதியும் முகங்கொடுக்கும்போது, ஒரு சீஷன் தன் இருதயத்தில் கொஞ்சம்கூட கசப்புணர்ச்சிக்கு இடம் கொடுக்கக் கூடாது என்று இயேசு கிறிஸ்து எதிர்பார்க்கிறார். எந்த அளவு உற்சாகம் இருந்தாலும், இயேசு கிறிஸ்து தம்முடைய ஊழியர்மீது வைக்கும் அழுத்தத்தை அது தாங்க முடியாது. ஒரே ஒரு விஷயம்தான் அந்த அழுத்தத்தைத் தாங்கும்; அது இயேசு கிறிஸ்துவோடு இருக்கும் தனிப்பட்ட உறவுதான். அந்த உறவு சோதிக்கப்பட்டு, பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்டு, பரிசோதிக்கப்பட்டு, ஒரே ஒரு நோக்கம் மட்டும் மீதமிருக்கும் வரை உறுதிப்பட்டிருக்க வேண்டும். அப்போது தான் என்னால் உண்மையாக, “தேவன் என்னை எங்கே அனுப்பினாலும் போக நான் இங்கே இருக்கிறேன்” என்று சொல்ல முடியும். மற்ற எல்லாமே மங்கிப்போகலாம், ஆனால் இயேசு கிறிஸ்துவோடு இருக்கும் இந்த உறவு ஒருபோதும் மங்கக் கூடாது.

மலைப்பிரசங்கம் என்பது அடைய முடியாத ஒரு இலக்கு அல்ல; இயேசு கிறிஸ்து தமது சுபாவத்தை எனக்குள் வைத்து, என் சுபாவத்தையே மாற்றும்போது எனக்குள் நடக்கப் போகிறதின் வெளிப்பாடுதான் அது. மலைப்பிரசங்கத்தை நிறைவேற்றக் கூடியவர் இயேசு கிறிஸ்து ஒருவரே.

நாம் இயேசுவின் சீஷர்களாக இருக்க வேண்டுமென்றால், நாம் தெய்வீகமாகச் சீஷராக்கப்பட வேண்டும். அவருடைய சீஷர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற உறுதியான தீர்மானத்தை நாம் சுயமாகப் பிடித்துக்கொண்டே இருக்கிற வரைக்கும், நாம் சீஷர்கள் அல்ல என்பதைத் தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். இயேசு சொல்கிறார், “நீங்கள் என்னைத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை, நானே உங்களைத் தெரிந்துகொண்டேன்…” (யோவான் 15:16). தேவ கிருபை இப்படித்தான் தொடங்குகிறது. இது நம்மால் தப்பிக்க முடியாத ஒரு கட்டாயம்; இதற்கு நாம் கீழ்ப்படியாமல் போகலாம், ஆனால் இதை நாமே தொடங்கவோ, உருவாக்கவோ முடியாது. அவருடைய தெய்வீக கிருபையினால் நாம் தேவனிடம் ஈர்க்கப்படுகிறோம். இந்த வேலை எங்கே தொடங்கியது என்று நம்மால் ஒருபோதும் தடம் பிடிக்க முடியாது. நம் ஆண்டவர் ஒரு சீஷனை உருவாக்குவது தெய்வீகமானது. அவர் நம்முடைய இயற்கைத் திறன்களில் எதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு கட்டுவதில்லை. இயல்பாகவே நமக்கு எளிதாக இருக்கும் காரியங்களைச் செய்ய தேவன் நம்மிடம் கேட்பதில்லை—அவருடைய கிருபையினால் நாம் முழுமையாகச் செய்யத் தகுதியுள்ள காரியங்களையே அவர் கேட்கிறார்; அந்த இடத்தில்தான் நாம் சுமக்க வேண்டிய சிலுவை எப்போதும் வருகிறது.

சாலொமோனின் உன்னதப்பாட்டு 6-8; கலாத்தியர் 4

ஆஸ்வால்டின் ஞானம்

“மனுஷகுமாரன் வரும்போது, பூமியிலே விசுவாசத்தைக் காண்பாரோ?” நல்ல கொள்கைகள், நல்ல நிர்வாகம், நல்ல சாதாரண அறிவு ஆகியவற்றில் நமக்கு விசுவாசம் இருக்கிறது. ஆனால் நம்மில் யார் இயேசு கிறிஸ்துவை நம்புகிறோம்? உடல் தைரியம் சிறந்தது, ஒழுக்கத் தைரியம் அதைவிடச் சிறந்தது. ஆனால் வாழ்க்கையின் பயங்கரமான பிரச்சினைகளுக்கு நடுவிலும் இயேசு கிறிஸ்துவை நம்புகிற மனிதன், ஒரு கூட்டம் வீரர்களுக்குச் சமமானவன்.