தேவனுடைய ஆவியானவரைத் துக்கப்படுத்துவது ரொம்ப சுலபம்; கர்த்தருடைய கண்டிப்பை நாம் அலட்சியம் செய்யும்போதோ, அல்லது அவர் நம்மைக் கடிந்துகொள்ளும்போது நாம் சோர்ந்துபோகும்போதோ தான் நாம் இதைச் செய்யறோம். பாவத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, பரிசுத்தமாக்குதல் மூலமாகப் பரிசுத்தமாக்கப்படுகிற நம்முடைய அனுபவம் இன்னும் ரொம்ப மேலோட்டமாக இருந்தால், தேவனுடைய உண்மையான கிரியையை நாம் வேறெதோவாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பிருக்கு. தேவனுடைய ஆவியானவர் நமக்கு எச்சரிப்பையோ அல்லது தடையையோ தரும்போது, நாம் தவறாக, “ஓ, இது பிசாசிடமிருந்து தானே வந்திருக்கும்” என்று சொல்லிடுறோம்.

“ஆவியானவரை அவித்துப்போடாதிருங்கள்” (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:19), அவர் உங்களிடம், “இந்த விஷயத்தில் இனிமேல் குருடாய் இருக்காதீங்க—நீங்க நினைச்சதுபோல ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் நீங்க இன்னும் அவ்வளவு தூரம் வளரல. இதுவரைக்கும் இதை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்த முடியல, ஆனா இப்போ வெளிப்படுத்துறேன்” என்று சொல்லும்போது அவரை அலட்சியம் செய்யாதீங்க. ஆண்டவர் உங்களை அப்படித் திருத்தும்போது, அவர் செய்ய நினைக்கிறதை உங்களிடம் செய்ய விடுங்க. தேவனுக்கு முன்பாக உங்களைச் சரியான நிலைக்குள் கொண்டு வர அவருக்கு இடம் கொடுங்க.

“…அவரால் கடிந்துகொள்ளப்படும்போது சோர்ந்துபோகாமலும் இருங்க.” நாம் முகம் சுளிக்க ஆரம்பிச்சு, தேவனிடம் எரிச்சலடஞ்சு, அப்புறம், “சரி விடுங்க, என்னால ஒண்ணும் செய்ய முடியல. நான் ஜெபிச்சேன்; ஆனாலும் காரியங்கள் சரியா நடக்கல. அதனால நான் எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு போறேன்” என்று சொல்றோம். நம்ம வாழ்க்கையின் வேற எந்த விஷயத்திலாவது நாம் இப்படி நடந்துகொண்டால் என்ன ஆகும் என்று கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க!

தேவன் தம்முடைய வல்லமையால் என்னைப் பற்றிக்கொள்ளவும், அவருக்குத் தகுதியான ஒரு கிரியையை எனக்குள் செய்யவும் நான் முழுமையாக ஆயத்தமா இருக்கேனா? பரிசுத்தமாக்குதல் என்பது நான் தேவன் எனக்கு என்ன செய்யணும் என்று நினைக்கிற என்னுடைய விருப்பம் அல்ல—பரிசுத்தமாக்குதல் என்பது தேவன் எனக்காக என்ன செய்ய விரும்புறார் என்பதே அவருடைய திட்டம். ஆனாலும், என்ன விலை கொடுத்தாலும் அவர் என்னை முழுமையாகப் பரிசுத்தமாக்க நான் அனுமதிக்குற மாதிரி ஒரு மனநிலையிலும் ஆவிக்குரிய நிலையிலும் அவர் என்னைக் கொண்டு வரணும் (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:23-24 பார்க்கவும்).

சங்கீதம் 89-90; ரோமர் 14

ஆஸ்வால்டின் ஞானம்

நமக்குள் வாசம் செய்யும் ஆவியானவருடைய முக்கியமான அடையாளம் என்னன்னா, மற்றவர்களோடு பழகும்போது காட்டும் அற்புதமான மென்மையும், தேவனுடைய வார்த்தை விஷயத்தில் காட்டும் தீவிரமான உண்மைத்தன்மையும் தான். (மெய்யான சீஷர்கள், 386 R)