දුක් විඳින්න තෝරාගන්නවා කියන්නේ ඔයාගේ ඇතුළේ මොකක් හරි වැරැද්දක් තියෙනවා කියන එකයි. හැබැයි දුක් විඳින්න වෙනවා කියලා හිතුණත්, දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත තෝරාගන්නවා කියන එක ඊට වඩා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් දෙයක්. කිසිම සාමාන්‍ය, සෞඛ්‍ය සම්පන්න ශුද්ධවන්තයෙක් කවදාවත් දුක් විඳීම තෝරාගන්නේ නැහැ; යේසුස්වහන්සේ කළා වගේම, දුක් විඳින්න වුණත් නැතත්, ඔහු කරන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත තෝරාගන්න එක විතරයි. ඒ වගේම තවත් ශුද්ධවන්තයෙක්ගේ ජීවිතේට දුක් විඳීම තුළින් උගන්වන පාඩමට බාධා කරන්න කිසිම ශුද්ධවන්තයෙක් උත්සාහ කරන්න හොඳ නැහැ.

යේසුස්වහන්සේගේ හදවත සතුටු කරන ශුද්ධවන්තයා, අනිත් ශුද්ධවන්තයන්ව දෙවියන්වහන්සේ වෙනුවෙන් ශක්තිමත් කරලා පරිණත කරනවා. හැබැයි අපව ශක්තිමත් කරන්න පාවිච්චි වෙන අය කවදාවත් අපිට අනුකම්පා කරන අය නෙමෙයි; ඇත්තටම අපිට අනුකම්පා කරන අයගෙන් වෙන්නේ අපිට බාධාවක් වෙන එකයි, මොකද අනුකම්පාවෙන් වෙන්නේ අපව දුර්වල වෙන එක විතරයි. යේසුස්වහන්සේට පුළුවන් තරම් සමීපව, ඉතා ළඟින් ඉන්න ශුද්ධවන්තයෙකුට වඩා හොඳින් වෙන කාටවත් තවත් ශුද්ධවන්තයෙක්ව තේරුම් ගන්න බැහැ. අපි තවත් ශුද්ධවන්තයෙක්ගේ අනුකම්පාව පිළිගත්තොත්, අපිට නිකන්ම හිතෙන්න ගන්නේ, “දෙවියන්වහන්සේ මට හරිම සැරට සලකනවා, මගේ ජීවිතේ හරිම අමාරු කරනවා” කියලයි. යේසුස්වහන්සේ තමන් ගැනම දුක්වීම යක්ෂයාගෙන් එන දෙයක් කියලා පැවසුවේ ඒ නිසයි (මතෙව් 16:21-23 බලන්න). අපි දෙවියන්වහන්සේගේ නාමයට ගෞරව කරන්න ඕනේ. දෙවියන්වහන්සේගේ චරිතයට කැළලක් ඇති කරන එක අපිට හරිම ලේසියි, මොකද උන්වහන්සේ කවදාවත් පෙරළා තර්ක කරන්නේවත්, තමන්ව ආරක්ෂා කරගන්න හදන්නේවත් නැහැ. යේසුස්වහන්සේ මෙලොව ජීවත් වුණු කාලයේදී උන්වහන්සේට මිනිසුන්ගේ අනුකම්පාව ඕනේ වුණා කියලා හිතන්න එපා. මිනිස්සුන්ගේ අනුකම්පාව උන්වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප කළා, මොකද පොළොවේ ඉන්න කිසිම කෙනෙක් උන්වහන්සේගේ අරමුණ තේරුම් ගත්තේ නැති බව උන්වහන්සේ තමන්ගේ උතුම් ප්‍රඥාවෙන් දැනගෙන සිටියා (මතෙව් 16:23 බලන්න). උන්වහන්සේ පිළිගත්තේ තමන්ගේ පියාණන්වහන්සේගේ සහ දේවදූතයන්ගේ සැනසීම විතරයි (ලූක් 15:10 බලන්න).

ලෝකයේ මිනුම්දඬුවලට අනුව, දෙවියන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ ශුද්ධවන්තයන්ව පුදුමාකාර විදිහට නාස්ති කරනවා වගේ පේන්න පුළුවන්. දෙවියන්වහන්සේ තමන්ගේ ශුද්ධවන්තයන්ව කිසිම වැඩකට නැති තැන්වල රඳවනවා වගේ පේනවා. එතකොට අපි කියනවා, “මගෙන් දෙවියන්වහන්සේට ලොකු ප්‍රයෝජනයක් තියෙන නිසා තමයි උන්වහන්සේ මාව මේ වගේ තැනක තියලා තියෙන්නේ” කියලා. හැබැයි යේසුස්වහන්සේ කවදාවත් තමන්ගේ ජීවිතය මැනලා බැලුවේ තමන්ගෙන් කොයි තරම් ප්‍රයෝජනයක් තියෙනවද නැත්නම් තමන් ඉන්නේ කොයි වගේ ප්‍රයෝජනවත් තැනකද කියන එකෙන් නෙමෙයි. දෙවියන්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ ශුද්ධවන්තයන්ව තබන්නේ උන්වහන්සේට වැඩිම මහිමය ලැබෙන තැන්වලයි. හැබැයි ඒ තැන කොතැනද කියලා විනිශ්චය කරන්න අපිට කොහොමටවත් බැහැ.

ගීතාවලිය 79-80; රෝම 11:1-18

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ප්‍රඥාව

අපේ ජීවිතේට වෙන්නේ හැම දෙයක්ම ප්‍රයෝජනවත් ඉගැන්වීමක් බවට හරවන්න ඕනේ කියලා අපිට හිතෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඒවා ඉගැන්වීමකටත් වඩා උතුම් දෙයක්, ඒ කියන්නේ අපේ චරිතය බවට හරවන්න ඕනේ. දෙවියන්වහන්සේ අපව ගෙන යන තැන්වලින් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ අපිට මොනවහරි උගන්වන එක විතරක් නෙමෙයි, අපව මොනවහරි බවට පත් කරන එක කියලා අපිට තේරේවි. දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය—නොදැනෙන සේවය, 664 L