நம்முடைய மனங்களை அமைதியாக வைத்திருக்க விரும்பினால், நாம் உண்மையிலேயே கடவுளை அவருடைய உலகில் நினைக்க வேண்டும். அவரை அவருடைய உலகிலிருந்து தள்ளி வைக்கக் கூடாது. பலர் அப்படித்தான் செய்ய முயற்சிக்கிறார்கள். நாம் விசுவாசத்தின் மூலம் கடவுளை நம்முடைய இருப்பில், அவர் அவருடைய உலகில் இருப்பதுபோல இருக்க அனுமதிக்க வேண்டும். கடவுள் உள்ளார் என்றும், அவர் வானத்தில் ஆண்டவராக ஆட்சி செய்கிறார் என்றும் நம்புவது மனித ஒழுக்கத்துக்கு அடிப்படையானது. மனித மரியாதையும் இதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது. மரியாதை என்பது சரியானதும் பொருத்தமானதும் ஆன பண்பு. மனித மரியாதை என்பது கடவுளைப் பற்றிய போதுமான, ஆரோக்கியமான புரிதலின் மீது தங்கியுள்ளது. கடவுள் இல்லை என்று சொல்லிக்கொள்கிறவர்கள், மனித இயல்பைப் பற்றி சரியானதும் பொருத்தமானதும் ஆன பார்வையை வைத்திருக்கவே முடியாது. இது கடவுளுடைய வெளிப்பாட்டிலேயே தெளிவாக இருக்கிறது. நாம் கடவுளிடமிருந்து வந்தோம், மீண்டும் கடவுளிடமே திரும்புவோம் என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை, எவரும் நம்முடைய மனித இயல்பைப் பற்றிய முழுமையான புரிதலை அடைய முடியாது.

சிந்தனை
படைக்கப்பட்டவர்களாகிய நமக்கு, விசுவாசத்தின் மூலம் அவரை நமக்குள் வரவேற்கும் தேர்வை கடவுள் கொடுத்துள்ளார். அப்படி செய்வது மனதில், இதயத்தில், அன்றாட வாழ்க்கையிலும் ஒளியை அனுபவிப்பதைக் குறிக்கிறது. அவரை வெளியே தள்ளி, ஜன்னல் திரைகளை இறக்கி வைத்து, அவர் இல்லாததுபோல் வாழ்வதற்கும் ஒரு தேர்வு இருக்கிறது. அப்படி வாழ்வது இப்போதே இருண்ட இரவாக இருக்கும். என்றும் அதே இருள்தான் இருக்கும்.

ஜெபம்
ஆண்டவரே, உம்முடைய ஒளிக்குள் என்னைத் திறக்கிறேன். என் மரியாதை பார்வையைச் சரிசெய்யும். உம்முடைய ஒளியில் வாழ நான் விரும்புகிறேன்.