කිතුනු ජීවිතයක් ගත කරනවා කියන්නේ හැම කරදරයකින්ම බේරිලා ඉන්න එක කියලයි ගොඩක් දෙනෙක් හිතාගෙන ඉන්නේ. නමුත් ඇත්තටම ඒකේ තේරුම වෙන්නේ කරදර මැද්දේ දෙවියන්වහන්සේ තුළින් ගැළවීම ලබන එකයි. ඒක හරිම වෙනස් දෙයක්. “මහෝත්තමයාණන්ගේ රහස් ස්ථානයෙහි වසන්නා සර්වපරාක්‍රමයාණන්ගේ සෙවනැල්ල යට ලැග සිටින්නේය. කිසි නපුරක් ඔබට සිදු නොවන්නේය, කිසි වසංගතයක් ඔබේ වාසස්ථානයට ළං නොවන්නේය…” (ගීතාවලිය 91:1, 10)— ඒ කියන්නේ ඔබ දෙවියන්වහන්සේ සමඟ එකතු වෙලා ඉන්න තැන ගැනයි.

ඔබ දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවෙක් නම්, ඔබට අනිවාර්යයෙන්ම කරදරවලට මුහුණ දෙන්න වෙනවා. නමුත් ඒවා එද්දී පුදුම වෙන්න එපා කියලයි යේසුස්වහන්සේ කියන්නේ. “ලෝකයෙහි ඔබට පීඩා තිබේ; නමුත් ධෛර්යවත් වන්න, මම ලෝකය ජයගත්තෙමි.” උන්වහන්සේ කියන්නේ, “ඔබට බය වෙන්න දෙයක් නැහැ” කියලයි. ගැලවීම ලබන්න කලින් තමන්ගේ කරදර ගැන කතා කරන්න අකමැති වුණු අය පවා, නැවත ඉපදුනාට පස්සේ නිතරම මැසිවිලි නගමින් කරදර වෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒකට හේතුව සාන්තුවරයෙක් විදිහට ජීවත් වෙනවා කියන එක ගැන ඔවුන්ට වැරදි අවබෝධයක් තියෙන එකයි.

දෙවියන්වහන්සේ අපිට ජයගන්න ජීවිතයක් නිකම්ම දෙන්නේ නැහැ. අපි අභියෝග ජය ගන්න අතරෙම තමයි උන්වහන්සේ අපිට ජීවිතය දෙනවා. ජීවිතයේ තියෙන බර තමයි අපේ ශක්තිය ගොඩනඟන්නේ. බරක් නැත්නම් ශක්තියකුත් නැහැ. ඔබ දෙවියන්වහන්සේගෙන් ජීවනය, නිදහස සහ සතුට ඉල්ලනවද? ඔබ ඒ බර දරාගන්න කැමති නැත්නම් උන්වහන්සේට ඒක දෙන්න බැහැ. ඒ බරට මුහුණ දුන්න ගමන්ම, ඔබට ශක්තිය ලැබෙනවා. ඔබේ බියගුලුකම ජය අරගෙන පළමු පියවර තබන්න. එතකොට දෙවියන්වහන්සේ ඔබට පෝෂණය දෙනවා— “ජයගන්නා තැනැත්තාට ජීවන වෘක්ෂයෙන් කන්න දෙන්නෙමි…” (එළිදරව් 2:7). ඔබ ශාරීරිකව හොඳටම කැපවුණාම ඔබ විඩාවට පත් වෙනවා. නමුත් ඔබ ආත්මිකව දෙනකොට ඔබට වැඩි ශක්තියක් ලැබෙනවා. දෙවියන්වහන්සේ කවදාවත් අපිට හෙටට හෝ ඊළඟ පැයට අවශ්‍ය ශක්තිය කලින් දෙන්නේ නැහැ; උන්වහන්සේ ශක්තිය දෙන්නේ ඒ මොහොතේ තියෙන බර දරාගන්න විතරයි. අපේ පුරුද්ද තමයි ප්‍රශ්න අපේ සාමාන්‍ය බුද්ධියෙන් බලන එක. නමුත් සාන්තුවරයෙක් විදිහට පෙනෙන විදිහට පරාජය වුණත්, අපිට “ධෛර්යවත් වෙන්න” පුළුවන්. මොකද, දෙවියන්වහන්සේට හැර අන් කාටවත් කරන්න බැරි ජයග්‍රහණයක් උන්වහන්සේ අපිට දෙන නිසයි.

ගීතාවලිය 60-62; රෝම 5

ඔස්වල්ඩ්ගෙන් ප්‍රඥාව

දැකීම කියන්නේ කවදාවත් විශ්වාස කිරීම නෙමෙයි: අපි දකින දේවල් අපි විශ්වාස කරන දේවල් අනුව තේරුම් ගන්නවා. ඇදහිල්ල කියන්නේ දෙවියන්වහන්සේ පෙනෙන්න කලින් උන්වහන්සේ කෙරෙහි තියෙන විශ්වාසයයි; ඒ නිසා ඇදහිල්ලේ ස්වභාවයම තමයි ඒක පරීක්ෂාවට ලක්වෙන එක. හී ෂෙල් ග්ලොරිෆයි මී (He Shall Glorify Me), 494 පිටුව